“…”ลำแสงสีขาวปรากฏขึ้นอย่างเงียบงัน ประตูเปิดออกตามแสงสว่าง เอเลน่าที่ไม่รู้ตัวยังคงพยายามเข้าหาต้าซือมิ่ง “หรง! หรง!ขอร้องล่ะ ให้ข้าเข้าใกล้เจ้าเถอะ!”เอเลน่าที่วิงวองไม่หยุด รอบกายแผ่ซ่านแสงสีทองออกมา เห็นได้ชัดว่านางรู้ว่าการขอร้องนั้นไร้ประโยชน์ ดังนั้นขณะที่นางพยาพยามโถมขึ้นไปอีกครั้งก็แผ่ซ่านแสงศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์ออกมาแซ่ด!เมื่อแสงอันศักดิ์สิทธิ์ปะทะแสงสีม่วงอร่ามชั้นนั้นก็เกิดเสียงเสียดสี ทว่า…เพียะ!เอเลน่ายังไม่ทันได้ดั่งใจ นางก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอ ก่อนจะร่วงลงบนพื้นราวกับเศษผ้าและหมดสติไปในทันทีข้างหลังของนางมีสตรีสวมชุดประโปรงสีขาวทั้งร่างคนหนึ่งเดินออกมาจากท่ามกลางแสงสีขาวอันบริสุทธิ์ ใบหน้าของนางคมชัด มีดวงตาสีฟ้าเข้ม แม้รัศมีสีขาวจะสลายไป ผิวของนางยังคงเปล่ง
ประกายแสงจางๆ แผ่ซ่านและล้อมรอบร่างกาย ทำให้นางดูเหมือนนางฟ้าที่ไม่มีปีกทูตสวรรค์เช่นนี้กำลังมองเอเลน่าในสภาพดูไม่ได้ที่นอนอยู่ข้างเท้า “คนหยาบคายเช่นเจ้าไม่คู่ควรแตะต้องผู้ปกครองสูงสุดแห่งเทพเจ้า”ทว่าเอเลน่าที่ไม่สามารถตอบสนองอะไร ได้แต่นอนหอบหายใจตัวร้อนผ่าวอยู่บนพื้น สีหน้าทุกข์ทรมาน สตรีผิวขาวผ่องไม่มองนางอีกสตรีผิวขาวที่มองไปยังต้าซือมิ่ง นางปกคลุมต้าซือมิ่งด้วยรัศมีสีขาวพร้อมกับแสงสีม่วงอร่ามที่แผ่ซ่านออกมาของฝ่ายหลังปกคลุมไว้ด้วยกันในขณะเดียวกัน…‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองนั่งขัดสมาธิลงบนตั่งที่แต่เดิมต้าซือมิ
