’ จากนายน้อยเลยเทียนตี้ “…”เขาก็ไม่พูดอะไรแล้ว เขาพบว่าบุตรของชูชูผู้นี้ดีกับทุกคนยกเว้นเขา แต่ก็ไม่ดีหากจะถือสากับทารกน้อย พูดได้เพียงว่า“อาจารย์ ท่านจะไปเสี่ยงอีกคราไม่ได้ ให้เซ่าเฮ่าไปสำรวจทางก่อนแล้วท่านค่อยไป”เยี่ยนอวี๋กำลังจะปฏิเสธ จู่ๆ ก็รู้สึกหนักอึ้งบริเวณไหล่
เทียนตี้และผู้อื่นก็เห็นว่าจวินโฮ่วพิงไหล่ปฐมราชินีของพวกเขาอย่างอ่อนแอแล้ว อ้อนแอ้นจริงๆ คนที่ไม่รู้เห็นท่าทีเช่นนี้ของเขาต้องคิดว่าเขาคือคุณชายขี้โรคแสนบอบบางเยี่ยนอวี๋เปลี่ยนสีหน้า “เป็นอะไรหรือ”“จะเป็นอะไรไปได้ อ้อนน่ะสิ” เทียนตี้ชิงชังซีหวังหมู่ทนดูไม่ได้ ทว่าต้าซือมิ่งกลับยังพูดขึ้นว่า “เวียนหัว”ได้ ออดอ้อนกันเห็นๆ น ้าเสียงใสงดงามราวกับเสียงกู่เจิงบรรเลงน่าขนลุกจริงๆจิ่วอิงปิดตาข้างหนึ่งไว้ เหลือเพียงดวงตาสิบเจ็ดดวงกำลังมองดูเยี่ยนอวี๋จับเส้นชีพจรของต้าซือมิ่งก็พบว่าร่างกายเขาอ่อนแอจริงๆ “อาหารไม่ย่อยอีกแล้วหรือ”ต้าซือมิ่งที่หลับตาลงไม่ได้ตอบอะไร แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าแตะหน้าผากของเขาอย่างกังวลแล้ว “พ่อ?”ต้าซือมิ่งที่ลืมตาขึ้นเล็กน้อยก็ทำให้เยี่ยนอวี๋เห็นแสงสีทองส่องสว่างในดวงตาของเขา นางก็พูดขึ้นว่า “พวกเจ้าคุยกันต่อ ข้าส่งสามีกลับไปพักผ่อน ได้ข้อสรุปอย่างไรมาบอกข้า”เมื่อพูดเสร็จ เยี่ยนอวี๋ก็พาสามีและบุตรหายตัวไปโดยไม่รอคำตอบจากพวกเขา เหลือเพียงเทียนตี้และคนที่เหลือมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“ไม่สบายจร
