ิงๆ หรือ” ซีหวังหมู่เกาศีรษะถามจิ่วอิงหักหน้า “เป็นไปไม่ได้”“เช่นนั้นนายท่านร้อนรนเช่นนั้นทำไม” เทพอัสนีไม่เข้าใจ ยังคงเป็นกังวลเทียนตี้คว ่าปาก “เสแสร้ง” วิธีการแสแสร้งเช่นนี้ นางบำเรอกลุ่มนั้นของเขาแสดงนับครั้งไม่ถ้วน ทำให้เขามีสายตาที่เฉียบแหลมนานแล้วจักรพรรดิอสูรคนนี้คือดอกบัวขาวจริงๆ ด้วย อ้อ ไม่สิ ดอกบัวดำต่างหากหารู้ไม่ว่า… หรงต้าซือมิ่งที่เวียนศีรษะจริงๆ ถูกเยี่ยนอวี๋จัดแจงเอนร่างไว้บนเตียงแล้ว นางยังจับชีพจรให้เขา ทว่านางพบว่านอกจากร่างกายเขาอ่อนแอแล้วก็ไม่พบอาการอื่นใดอีก“พ่อ พ่อ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้อนรน เพราะท่านพ่อเขาไม่ลืมตาขึ้นอีกเลย เขาจึงขึ้นไปถ่างลูกตาแล้ว เยี่ยนอวี๋ห้ามไม่ทันด้วยซ ้าหรงอี้ที่ลูกตาเกือบจะถูกแคะออกมา เขาจับมือของเด็กน้อยได้ทันท่วงทีก่อนจะรวบตัวเด็กน้อยเข้ามา ทำเอาเด็กน้อยดีอกดีใจ “พ่อหายแล้ว?”“พ่อนอนหน่อยนะ เสี่ยวเป่าเด็กดี”
“ขอรับ” เด็กน้อยที่ได้รับการเอาใจก็อยู่ในอ้อมอกของท่านพ่อนิ่งๆ แล้วเยี่ยนอวี๋ไม่ได้พูดอะไร นางเริ่มถอดเสื้อผ้าให้ต้าซือมิ่ง“หืม?” ต้าซือมิ่งที่ถูกเปลื้องผ้าลืมตามองภรรยาเดิมทีเยี่ยนอวี๋ไม่ได้คิดอะไร เพียงแค่ต้องการให้เขานอนอย่างสบายตัว แต่แล้ว…“มองอะไร นอน” เยี่ยนอวี๋หูแดงก ่า นางจำเป็นต้องถอดเสื้อนอกของชายคนนี้อย่างหยาบคายและรวดเร็ว จากนั้นก็หันกลับไปวางเสื้อผ้าอย่างปกปิดบางอย่างไว้ทว่าต้าซือมิ่งกลับโอบนางเข้ามาในอ้อมกอด “เสี่ย
