วอวี๋เอ๋อร์ไม่ไป”“ข้า… ” เยี่ยนอวี๋รู้สึกหน้าร้อนผ่าว แต่ต้าซือมิ่งที่กอดนางเข้ามาก็หายใจยาวเป็นจังหวะ เห็นได้ชัดว่าหลับไปแล้วเยี่ยนอวี๋จึงนิ่งไม่ขยับตัว และไม่พูดอะไรแล้ว รู้ว่าเขาเวียนศีรษะจนทนไม่ไหวจริงๆผ่านไปครู่หนึ่ง…“ฮ่า…”
เสียงหัวเราะเริงร่าของเจ้าตัวน้อยดังลอดออกมาระหว่างท่านพ่อและท่านแม่ของเขาเยี่ยนอวี๋ที่ได้ยินก็ขยับตัวเล็กน้อย มองเจ้าตัวน้อยที่อยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขาเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกหนีบไว้ตรงกลางระหว่างท่านพ่อและท่านแม่เขาก็กำลังมีความสุขจริงๆ หากไม่ใช่เพราะท่านพ่อบอกให้เขาอยู่นิ่งๆ เขาคงจะเต้นระบำแล้วท่าทีมีความสุขเช่นนั้นทำเอาเยี่ยนอวี๋ที่แม้จะเป็นห่วงก็ยิ้มออก“เสี่ยวเป่ามีความสุขเช่นนี้เลยหรือ”“ใช่” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบเสียงดัง พลันตกใจกลัวรบกวนท่านพ่อจึงรีบปิดปากน้อยๆ ของตนไว้ ดวงตากลมโตของเขากลับยิ้มจนโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยวจนตาจะหยีอยู่แล้วเยี่ยนอวี๋ลูบเด็กน้อย “ทำไมล่ะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ปริปากอย่างระมัดระวังเอ่ยด้วยเสียงหน่อมแน้มว่า “พ่อรูปงาม พ่อและแม่นอนกับเป่า” เป่าดีใจที่สุดเลย“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กำลังรู้สึกสนุกสนานพลางสอดแขนน้อยๆ ของตนเข้าไปที่ลำตัวของท่านพ่อและท่านแม่เพื่อกอดพวกเขาไว้ “พ่อ… แม่…”
เยี่ยนอวี๋ตาร้อนผ่าว รู้ว่าสิ่งที่เด็กน้อยดีใจเป็นเพียงเพราะในที่สุดนางและท่านพ่อของเขาก็นอนด้วยกันกับเขาแล้ว เมื่อก่อนไม่เคยนอนด้วยกันเลย…เมื่อแรกเริ่
