ซีเหอเดือดดาลจนลืมอาการปวดศีรษะ หูอื้อและเจ็บปาก รู้สึกเพียงหัวใจที่แตกสลาย ความหวังสูญสิ้น ฝ่าบาทเขา…เขาสวมมงกุฎจักรพรรดิไว้บนศีรษะของเจ้าเด็กเชื้อมารนั่นแล้วเซินเซินของพวกเขาล่ะเซินเซินของพวกเขาที่สืบทอดพรสวรรค์ฝ่าบาทเล่า ซีเหอไม่เข้าใจ… ไม่อาจเข้าใจได้ แต่ไม่ว่านางจะเข้าใจหรือไม่ เทียนตี้ก็ย่อขนาดของมงกุฎจักรพรรดิให้เล็กลงจนพอดีกับศีรษะที่มีขนอ่อนน้อยๆ ของเด็กน้อย ก่อนจะสวมมงกุฎให้เขาแล้ว“ว้าววว” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เห็นพู่ระยิบระยับตรงหน้าก็ยิ้มให้เทียนตี้“ขอบพระทัย!”ไม่รู้สึกเกรงใจเลย…“ไม่เอาไหน!” จิ่วอิงดูถูกเยี่ยนเสี่ยวเป่าทำหน้ามุ่ยทันที “อิงอิง ไม่ดี!” ว่าเป่าตลอดเลย!ส่วนเทียนตี้ เขาก็ได้รับการเยียวยาจากรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนนั่นแล้ว เขาจึง…“เทียนตี้ ทรงทำเช่นนี้มิได้!” บรรพบุรุษหงเหมิงที่ยังไม่ถูกเนรเทศออกไปก็อดพูดขึ้นไม่ได้ “กระหม่อมรู้ว่าทรงมีความรักลึกซึ้งต่อปฐมราชินี แต่เด็กคนนี้เขา…”
“เขาสมควรสืบทอดเป็นเทียนตี้องค์ต่อไป เพราะว่าเขาคือบุตรชายของปฐมราชินีผู้ซึ่งเป็นจักรพรรดินีแห่งจักรวาล แม้แต่ข้าเองก็ไม่มีคุณสมบัติเช่นเขา” เทียนตี้อธิบายชัดถ้อยชัดคำเทียนตี้ที่เพิ่งยอมเอ่ยปากตั้งแต่ตื่นขึ้นจนถึงเลื่อนขั้น เขาไม่ยอมให้เทพองค์ใดตั้งข้อสงสัยต่อการตัดสินใจของตน สายตาที่เขามองเด็กน้อยเต็มไปด้วยความโอบอ้อมอารี ความรักใคร่เมตตา และความเจ็บปวด…นี่คือบุตรของชูชู คือพี่น้องของเขา ค
