ือพี่น้องที่เล็กที่สุดของเขาน่ารักเช่นนี้ เหมือนชูชูเช่นนี้ อ่อนโยนเช่นนี้ ตัวเล็กเช่นนี้…“เซินเซินเล่า” ซีเหอที่ตั้งสติกลับมาได้เอ่ยขึ้น นางอยากจะถามว่า “ฝ่าบาท เซินเซินเล่าเพคะ ทรงเคยคิดหรือไม่ว่าเซินเซินจะทำเช่นไร เขาคือโอรสเพียงหนึ่งเดียวของพระองค์นะเพคะ ครานั้น เพราะพี่น้องขุนเขาและท้องทะเลเหล่านั้นของพระองค์ทำเขาหวาดกลัวจนจำต้องยอมถูกเลี้ยงในฐานะธิดามาจนถึงวันนี้ บัดนี้ยังถูกลงโทษให้กลายเป็นนกชิงเหนี่ยวไปเป็นกรรมกรถมทะเลสาบสือซ่าไห่อะไรนั่นอีก!”แม้เดิมทีไม่รู้ว่าแท้จริงธิดาคือโอรส แต่ซีเหอก็มั่นใจว่าการปิดบังนี้ต้องเกี่ยวข้องกับการอาละวาดของเหล่าขุนเขาและท้องทะเลในครานั้นแน่นอนทว่า…ตี้เซินเอ่ยปากแล้ว “เสด็จแม่ ลูกยินยอมไปเอง”
แม้ขณะที่เสด็จพ่อสวมมงกุฎจักรพรรดิให้ทารกน้อย เขาจะรู้สึกเศร้าเสียใจ แต่ความเศร้าเสียใจของเขาไม่ใช่เพราะมงกุฎจักรพรรดิแต่เป็นเพราะตั้งแต่ที่เสด็จพ่อของเขาลืมตาขึ้นยังไม่ได้มองเขาเลยต่างหาก ทว่าตี้เซินก็รู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะเสด็จแม่ของเขาเสแสร้งเกินไป และเขาก็รู้อีกว่าในใจของเสด็จพ่อของเขา ใช่ว่าเขาจะไม่สำคัญ เพียงแต่ว่า…ยังคงรู้สึกเสียใจอยู่ดีทว่าขณะที่ตี้เซินกำลังเสียใจ เทียนตี้ก็มองมาที่เขาแล้ว เขามองมาที่หนุ่มน้อยบุตรที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าไม่ใช่ธิดา แต่คือโอรสเทียนตี้รู้ดีแก่ใจว่า ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขาเป็นเสด็จพ่อที่ไม่ดีพอหากเพียงเขาใส่ใจบุตรม
