ากกว่านี้ก็คงไม่ต้องรอจนถึงบัดนี้จึงจะรู้ว่าบุตรตนเป็นบุรุษหรือสตรี อีกทั้งสิ่งที่ทำให้เทียนตี้รู้สึกยินดีคือ บุตรไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง “เด็กดี รู้จักรับผิดชอบ คือโอรสของข้าตี้จวิ้น”“เสด็จพ่อ…” ตี้เซินแหงนหน้ามองบิดา เขาเห็นคำชื่นชมจากใจจริงในสายตาของบิดาและเห็นความรู้สึกผิดหลังจากแววตาชื่นชมนั้น พอแล้ว… ตี้เซินน ้าตาเอ่อ แม้นับตามเวลาแล้ว เขาเป็นเทพที่มีชีวิตมาสามหมื่นปี แต่ต่อหน้าเสด็จพ่อ เขายังคงเป็นเด็กน้อยที่โหยหาความรัก ความสนับสนุนและความสนใจจากบิดามาโดยตลอดตี้เซินที่เป็นเช่นนี้…ทำให้ตี้จวิ้นยิ่งรู้สึกผิด “พ่อต้องขอโทษลูก”“ลูกไม่สมควร! ลูกไม่คู่ควร!” ตี้เซินน ้าตาไหลพลางโขกศีรษะ“ลูกยังคิดทำร้ายปฐมราชินีและคนของปฐมราชินี ลูกไม่เพียงไม่
เคารพบรรพบุรุษเหล่าขุนเขาและท้องทะเล ยังไม่เคารพปฐมราชินีลูกไม่คู่ควรเป็นโอรสของท่าน ขอประทานอภัย”เทียนตี้เดินไปข้างหน้าโอรสและยื่นมือไปลูบศีรษะของเขา “เจ้าทำไม่ถูก แต่เป็นความผิดของข้าที่ไม่ได้สั่งสอนเจ้าแต่กำเนิด ข้าผิดเอง”“เสด็จพ่อ…” ตี้เซินเกือบจะปล่อยโฮออกมา นี่คือเสด็จพ่อในความทรงจำของเขา ผู้ท่าภายนอกดูน่าเกรงขามไร้ที่เปรียบ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาก็เป็นเพียงบิดาท่านหนึ่งที่อ่านนิทานและเล่นเป็นเพื่อนเขาสามหมื่นปีแล้ว แม้จะเสียใจและเคียดแค้น แต่บัดนี้ก็ยังรู้สึกยินดีเสด็จพ่อ…“ทะเลสาบสือซ่าไห่ใช่ว่าจะไม่มีวันถมจนเต็มได้ หากตั้งใจมุ่งมั่นศิลา
