ที่แข็งกร้าวยังสั่นสะเทือนและแตกได้ พ่อจะรอเจ้ากลับมา” เทียนตี้หวังว่าโอรสน้อยจะจำคำพูดของตนไว้ให้ดี“พ่ะย่ะค่ะ! เสด็จพ่อ” ตี้เซินโขกศีรษะอีกครั้งซีเหอเสียสติทันที “ฝ่าบาท! กล่าวไปกล่าวมา พระองค์ก็จะให้เซินเซินไปถมทะเลสาบสือซ่าไห่อะไรนั่นอยู่ดี จะถมเต็มได้อย่างไร!หากทำได้ เหตุใดต้องให้เทียนจุนไปผนึกสือซ่าไห่! ฝ่าบาท ทรงเห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว!”“เสด็จแม่…” ตี้เซินอยากจะห้ามปรามเสด็จแม่เขาให้หยุดพูด
เทียนตี้กลับห้ามตี้เซินไว้ “ให้นางพูด”สำหรับซีเหอแล้ว เทียนตี้เองก็เคยรู้สึกผิด แต่ความรู้สึกผิดเหล่านั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาเมินเฉยและอภัยโทษให้ซีเหอได้นอกจากความรู้สึกเสียใจแล้ว เขายังรู้สึกผิดหวัง กระทั่งสิ้นหวังต่อซีเหอมากกว่าส่วนซีเหอ…นางย่อมรับรู้ถึงความเยือกเย็นของสายตาเทียนตี้ได้แต่นางกลับยิ้ม “พูดก็พูด! เรื่องถึงบัดนี้ ข้าซีเหอไม่จำเป็นต้องปิดบังไว้อีกแล้ว”“เสด็จแม่!” ตี้เซินไม่อยากให้มารดาหาที่ตายแต่จะทำอย่างไรได้เมื่อนางอยากจะหาที่ตายจริงๆ นางพูดขึ้นว่า“เซินเซิน เจ้ามิต้องเป็นห่วงเสด็จแม่แล้ว เสด็จพ่อของเจ้าน่ะ ชูชูของเขากลับมาแล้ว เขาต้องเอาใจชูชูของเขา แม้จะต้องทิ้งโอรสเช่นเจ้าก็ทำได้ลง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชายาเช่นข้าก็ย่อมทิ้งได้เช่นกัน”คำพูดนี้…ต้าซือมิ่งจับประเด็นได้ทันที! ชูชู?ต้าซือมิ่งเลิกคิ้วเรียวของตนมองไปที่เทียนตี้ในขณะเดียวกัน…“ไม่ใช่…” ตี้เซินอยากจะบอกเรื่องกำไลหยกกับ
