เสด็จแม่ทว่าซีเหอกลับหัวเราะเสียงดังขึ้นมา “ฮ่าๆๆ! น่าขันจริงๆ เดิมทีข้าไม่ต้องอภิเษกเข้าตำหนักสวรรค์ก็ได้ เดิมทีข้าเลือกไป๋ตี้ได้! ไม่
จำเป็นต้องช่วงชิงกับสตรีเหล่านั้นหลายปีเช่นนี้! สุดท้ายยังไม่เหลือทั้งตำแหน่งและไม่ใช่อะไรสักอย่าง!”“…” ไป๋ตี้เซ่าเฮ่าที่อยู่เฉยๆ ก็ถูกพาดพิงอีกครั้งจำต้องพูดขึ้นว่า“ซีเหอ ข้ามิเคยกล่าวว่าชอบพอเจ้า และมิเคยต้องการสมรสกับเจ้ารบกวนเจ้าครั้งหน้าอย่าเอ่ยถึงข้าอีก น่าขยะแขยงเสียจริง”“เช่นนั้นเจ้าต้องทำอะไรที่ทำให้คนเขาคิดว่าอยากจะแต่งงานด้วยแน่ๆ” ซีหวังหมู่กล่าวเซ่าเฮ่า “…ข้าเปล่านะ!”เซ่าเฮ่าที่รู้สึกไม่ได้รับความธรรมมองไปยังปฐมราชินีของพวกเขา “นายท่าน ข้าแปล่าจริงๆ นะ! ไม่เชื่อท่าน…”“ข้าเชื่อ” เยี่ยนอวี๋พูดเซ่าเฮ่า “…” เขายังคงคิดว่านายท่านไม่เชื่อเขาอยู่ดีทว่าเทียนตี้พูดขึ้นว่า “ข้าเชื่อ เพียงแต่เสียดายที่ครานั้นข้าไม่ฟังพวกเจ้า ยังแต่งสตรีนางนี้เข้าเรือน ข้าก็แค่คิดว่าที่แม่นางน้อยคนนี้ตามประจบข้านานเช่นนี้ก็แค่เพราะอยากเป็นเทียนโฮ่วมิใช่หรือ ให้นางเป็นก็จบแล้ว หน้าตาก็ไม่เลว ความสามารถยังพอใช้ได้ ข้ามักจะคิดว่าในเมื่อนางหมกมุ่นอยู่กับอำนาจเช่นนี้ ข้ามอบงานจุกจิกในตำหนักสวรรค์ให้นาง เพื่อที่จะยึดอำนาจนี้ไว้ นางคงจะทุ่มเททำงานอย่างหนักเพื่อทำผลงานให้ออกมาดีที่สุด”
นี่คือความคิดแรกเริ่มสุดของเทียนตี้ เขาย่อมรู้ว่าซีเหอต้องการอะไร เขาก็ให้นางแล้ว จนเมื่
