อซีเหอให้กำเนิดตี้เซินแก่เขา ตนก็เริ่มค่อยๆ มองพวกเขาเป็นครอบครัวในครานั้น เขาสูญเสียญาติสนิทไป เขาคิดว่าตนเองไร้ซึ่งทุกสิ่งแล้ว นางกลับพาธิดาตัวน้อยแสนน่ารักมาให้เขา ทำให้เขาผ่านช่วงเวลายากลำบากที่สุดมาได้ จากนั้นยังดูแลเรื่องจุกจิกในตำหนักสวรรค์ได้อย่างสุขุมรอบคอบและระมัดระวังเวลาที่จำศีลบางครั้งเมื่อได้สติเขาก็เคยรู้สึกผิดและเคยคิดจะแก้ไข…เทียนตี้ที่รู้ตัวว่าตลอดสามหมื่นปีที่ผ่านมานี้ ในฐานะบิดาสวามี หรือจักรพรรดิ เขาไม่มีคุณสมบัติเหล่านี้เลย เขาหลับตาลงจมอยู่กับความคิดนับพัน เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกคราก็มีเพียงความเย็นชา “ซีเหอ เจ้าใช้อำนาจที่ข้ามอบให้เจ้าทำร้ายทายาท ทำร้ายพี่น้องเหล่าขุนเขาและท้องทะเล กระทั่งวางแผนทำร้ายปฐมราชินี โทษมิอาจอภัย ข้าตัดสินประหารชีวิตเจ้า เจ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่”ซีเหอทรุดลงนั่งกับพื้น นางคาดเดาจุดจบนี้ไว้แต่แรกอยู่แล้ว แต่นางไม่ยอม นางย่อมมีอะไรจะพูด “เรื่องพวกนี้ข้ายอมรับผิด! แต่ถือว่าข้าซีเหอขอร้องท่าน! ยกโทษให้เซินเซินได้หรือไม่”“ไม่ได้” เทียนตี้ปฏิเสธอย่างเย็นชาซีเหอน ้าตาไหล “ไม่ได้! ไม่ได้! ข้าทำเพื่อตำหนักสวรรค์มากมายเช่นนี้! ก็แค่พลั้งเผลอทำผิดเล็กน้อย ไม่ถึงขั้นแก้ไขไม่ได้!พี่น้องของท่านก็กลับมาหมดแล้ว! ชูชูของท่านก็กลับมาแล้ว! พวก
เขาไม่เป็นอะไรเลย! แต่ข้า ข้าซีเหอถูกท่านลงโทษประหารชีวิตไม่พอ! ตระกูลของข้ายังถูกหยวนชูกวาดล้าง! แม้แต่เซินเซินขอ
