งข้าพวกเจ้าก็ไม่ปล่อย! เสือถึงจะร้ายกาจแต่ก็ไม่กินลูกตนเอง ตี้จวิน!ท่านยังมีหัวใจหรือไม่!”“เสด็จแม่…” ตี้เซินอยากจะไปประคองเสด็จแม่ที่ร้องไห้คร ่าครวญ แม้รู้ว่าเสด็จแม่คนนี้ของเขาทำผิดใหญ่หลวง มิอาจอภัยให้ได้แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นเด็จแม่ผู้ให้กำเนิดเขาเพียงแต่ว่า… ตี้เซินยังไม่ทันขยับตัว ซีเหอก็กรีดร้องพลางหัวเราะ“ไม่! เจ้ามีหัวใจ! เจ้ามี! เจ้าย่อมมี! เพียงแต่เจ้ามอบให้ชูชูของเจ้าไปหมดแล้ว! ชูชู! ชูชู! ฮ่าๆๆ… ข้าโง่เขลาเอง! นางคือความรักของเจ้า!คือความรักที่เจ้ามิบังอาจร้องขอ! เจ้า…”“บังอาจ!” เทียนตี้โกรธกริ้ว! เขาซัดฝ่ามือออกไปทันที ที่เขากล่าวคำพูดในตอนสุดท้ายก็เพราะเห็นแก่ความเป็นสามีภรรยา แต่สิ่งที่ซีเหอพูด…ล ้าเส้นความอดทนของเทียนตี้ไปมากวิ้ง!ต้าซือมิ่งชิงลงมือก่อนแล้ว“ช้าก่อน”
