งซีกล่าวขอบคุณ แม้นางจะรู้ว่าทะเลสาบสือซ่าไห่ไม่มีวันถมจนเต็มได้ นางและตระกูลของนางไม่อาจกลับคืนสู่ตำหนักสวรรค์ได้อีกตลอดกาล และไม่สามารถฟื้นฟูร่างศักดิ์สิทธิ์ได้ตลอดไปเพราะว่าความผิดของพวกเขาทั้งตระกูลมิอาจยกโทษให้ได้
“ขอบพระทัยปฐมราชินีที่เมตตา” กองทัพตระกูลสุริยันจันทราที่เหลือหมื่นนายไม่กล้าคัดค้าน และไม่ควรคัดค้าน ความผิดของพวกเขาใหญ่หลวงนัก ไม่ตายก็ถือว่าคือความเมตตาแล้วส่วนตี้เซิน…“ข้าไปด้วย!” ตี้เซินสมัครใจฉางซีคัดค้านทันที “องค์… ฝ่าบาท ท่านไม่รู้เห็นด้วย ไม่จำเป็นต้องกระทำเช่นนี้”“แล้วพวกเจ้ารู้เห็นด้วยหรือ” ตี้เซินรู้ดีว่าอ้างว่าไม่รู้เห็นเป็นเพียงข้ออ้าง “ผลประโยชน์ของตระกูลสุริยันจันทรา ไม่เพียงแค่พวกเจ้าที่ได้รับ ข้าเองก็ได้รับเช่นกัน สมควรชดใช้”‘ไม่ใช่! ไม่ใช่!’ ซีเหอที่สั่นศีรษะอย่างเอาเป็นเอาตายอยากจะตะโกนออกมา เสียดายที่นางตะโกนอะไรออกมาไม่ได้สักคำ แต่นางยังส่ายศีรษะได้ นางอยากจะพูดกับบุตรสาว ไม่สิ บุตรชาย…ซีเหอที่เพิ่งค้นพบเรื่องสำคัญพลันตัวแข็งทื่อ นางเพิ่งรู้ว่าบุตรสาวอันเป็นที่รักของนางไม่ใช่บุตรสาว แต่เป็นบุตรชาย เป็นโอรสจักรพรรดิ นี่มัน…“ตามที่เจ้าปรารถนา” เยี่ยนอวี๋อนุญาต “สือซ่าไห่ไม่เต็ม เจ้าและตระกูลสุริยันจันทราไม่สามารถกลับตำหนักสวรรค์ได้ตลอดไป นี่คือบาปที่เจ้าสมควรชดใช้แทนพี่น้องของเจ้า”
ตี้เซินหวาดหวั่น เขารู้ว่าเยี่ยนอวี๋หมายความถึงอะไรจึงไร้ซึ่งข้อ
