้องทะเลเมื่อครู่ นางจึงตั้งใจไม่อัญเชิญเทียนตี้ ทว่านางได้อัญเชิญวิหคทมิฬ แต่ฝ่ายหลังไม่ได้ปรากฏตัวเหมือนกับเทียนตี้ที่ไม่ได้ถูกอัญเชิญบัดนี้ซีเหอทำกำไลหยกที่เทียนตี้ให้นางแตก กลิ่นอายเทียนตี้อันคลุมเครือที่แผ่ซ่านออกมาแฝงพลังของเทียนตี้ไว้ มันคือยันต์ป้องกันตัวที่เทียนตี้ทิ้งไว้ให้ซีเหอซีเหอยังไม่รู้สึกตัว… แต่ตี้เซินรู้แล้ว เขามองไปที่กำไลหยกแบบเดียวกันบนข้อมือของตนเองก่อนหน้านี้ แม้เยี่ยนอวี๋จัดการตี้เซินไปแต่กลับไม่ได้แตะต้องกำไลหยกนั่น สุดท้ายก็ไม่ได้เอาชีวิตตี้เซิน ดังนั้นกำไลหยกจึงไม่ได้
แตก ตี้เซินจึงไม่รู้ว่าเสด็จพ่อของเขาก็ใช่ว่าจะไม่สนใจไยดีเช่นเดียวกับที่มิได้เมินเฉยต่อเสด็จแม่ถึงแม้จะจำศีลสามหมื่นปีไม่ออกมาเพราะเจ็บปวดกับการสูญเสียญาติผู้เป็นที่รักไป แต่เทียนตี้ก็ทิ้งยันต์ป้องกันไว้ให้ชายาและธิดาสุดที่รัก การคุ้มครองเช่นนี้อันที่จริงสร้างภาระอย่างมากต่อการเลื่อนขั้นของเขาเอง ดังนั้นเมื่อกำไลหยกที่เทียนตี้มอบให้ซีเหอถูกทำลายเทียนตี้จึงตื่นขึ้นแล้ว พลังจิตของเขาแผ่ซ่านออกมาจากจักรวาลดั้งเดิมอย่างเงียบๆซีเหอกลับยังคงไม่รู้เรื่องเพราะว่านางในบัดนี้พุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่เยี่ยนอวี๋ “หยวนชู เจ้ามีความแค้นหรือความเกลียดชังอะไรก็ให้มาลงที่ข้า! เอาเป็นว่าข้าผิดเอง ข้าไม่ควรลงมือกับสมุนเก่าของเจ้า แม้พวกเขาจะข่มเหงรังแกข้าและลูกชายข้าก็ตาม ข้าไม่สมควรลงมือกับทายาทของฝ่าบาท แม้พ
