สงครามและทวยเทพ เทพและเซียนนับไม่ถ้วนเข้าร่วม ‘งานฉลองอันยิ่งใหญ่’ อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เจ้าเมืองแห่งเมืองเซียนทั้งห้าก็ปลุกระดมกองทัพเซียนที่ตนนำทัพมาฉากเช่นนี้ ความยิ่งใหญ่เช่นนี้ เพียงพอที่จะทำให้ซีเหอลืมทุกสิ่ง“หยวนชู ยอมแพ้เสียเถอะ เจ้าไม่มีโอกาสแล้ว อย่าทำให้สมุนสองตนสุดท้ายของเจ้าต้องชดเชยด้วยชีวิตเลย”“ฝันไม่เถอะ!” ซีหวังหมู่คำรามอย่างดุร้าย พลังอำมหิตโถมใส่ซีเหอ นางตกใจจนถอยไปอยู่ข้างหลังบรรพบุรุษหงเหมิง หากไม่ใช่เพราะนางยืนอยู่ข้างกายบรรพบุรุษหงเหมิงแต่แรก นางคงตายไปแล้วบรรพบุรุษหงเหมิงส่ายศีรษะไม่หยุด “ซีหวังหมู่ ครานั้นเจ้าพาเหล่าขุนเขาและท้องทะเลอาละวาดตำหนักสวรรค์ ก่อโศกนาฏกรรมทำให้มีผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตนับไม่ถ้วน วันนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีก”“หุบปากเหม็นเน่าของเจ้าซะ! คนที่ข้าฆ่าไม่มีผู้ใดที่ไม่สมควรตาย! ส่วนที่เหลือข้าไม่แตะต้องแม้แต่คนเดียว!” ซีหวังหมู่ทนรับข้อครหาเช่นนี้ไม่ได้
“ท่านอาจารย์ อย่าเสียเวลาพล่ามกับพวกนี้อีกเลย! ดื้อดึงไร้เหตุผลต้องแก้ด้วยกำลังเท่านั้น!” ทงเทียนเจี้ยวจู่พูดเสร็จ เสียงดาบดังกึกก้อง มันแทงไปทางกลุ่มของเยี่ยนอวี๋แล้ว!ฟิ้ว!ฟิ้ว! ฟิ้ว!…หมื่นดาบของกองทัพนับพันของลัทธิเต๋าพุ่งออกไปอย่างพร้อมเพรียง! มันก่อร่างเป็นค่ายกลดาบสังหารไร้ที่ติกลางอากาศอย่างรวดเร็ว ซีหวังหมู่สะบัดหางทีหนึ่ง เชลยเมืองสุริยันจันทราที่ถูกมัดไว้กับหางของมันก็ตกท
