ลศนัยเยี่ยนอวี๋ไม่เข้าใจ ยังตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “อยากสิ”
ต้าซือมิ่งกัดหูของภรรยาก่อนจะตอบว่า “ได้ กลับไปข้าจะสนองความต้องการเจ้าเอง”เยี่ยนอวี๋รู้สึกแปลกๆ อย่างไรไม่รู้…“ที่นี่มันสวรรค์แห่งการพักผ่อนจริงๆ” จิ่วอิงที่สำรวจทะเลสาบสือซ่าไห่อยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกชอบที่นี่เป็นพิเศษ “รู้สึกเต็มไปด้วยไอสังหารและอำมหิต”“ทำให้กราชุ่มกราชวย” เม่ยเอ๋อร์ก็ชอบที่นี่มากเช่นกัน“ปัญหาคือจะตุ๋นซุปให้พ่อคุณทูนหัวที่ไหนดี” อินหลิวเฟิงที่สงบอารมณ์ตนเองลงแล้ว ก็ ‘ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่’ ตลอดเวลา ถึงอย่างไรบัดนี้พวกเขาก็ล่องลอยอยู่ในความมืดไร้ที่สิ้นสุด ไม่รู้ว่าที่นี่คือสถานที่บ้าอะไรกัน สถานที่แบบนี้จะก่อไฟทำอาหารได้อย่างไรเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กำลังเล่น ‘พ่อตัวน้อย’ อยู่ก็รีบมองท่านพ่อของเขาทันที “ใช่! ข้าวข้าว!”“ตามข้ามา” เยี่ยนอวี๋รู้จักที่นี่เป็นอย่างดี นางพาทุกคนไปยังที่ดินขรุขระผืนกว้างราวกับเป็นทุ่งอุกกาบาต แม้รอบทิศยังคงมืดมิดเหมือนเดิม แต่อย่างน้อยอินหลิวเฟิงก็ ‘เดินได้ด้วยตนเอง’ แล้ว ไม่ต้องพึ่งจิ่วอิงอีกพูดตามตรง การให้พวกเขานั่งบนตัวของจิ่วอิงที่ดุร้าย สำหรับพวกเขาแล้วรู้สึกกดดันอย่างยิ่ง กลัวว่าตนเองจะถูกธาตุไฟเข้าแทรกอย่างไม่รู้ตัว โดยเฉพาะเทพไร้ประโยชน์สององค์นั้น ดังนั้นเมื่อพวก
เขาลงถึงพื้นได้ก็ถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่ จางเจ๋อเหอยังพูดว่า“จะว่าไปแล้ว ทะเลสาบสือซ่าไห่ห่างจากเมืองเซวียนหยวนของ
