บุตรที่หยวนชูให้กำเนิด นางจึงไม่สนใจว่าเสด็จพ่อจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรด้วยซ ้า เสด็จแม่คงอยากพูดเช่นนี้ใช่หรือไม่เพคะ”“สามหาว!” ซีเหอสีหน้าพลันเปลี่ยนตี้เซินเบือนหน้าหนีอย่างเบื่อหน่าย ภาพที่ปรากฏขึ้นในหัวของนางกลับเป็นใบหน้าของเยี่ยนอวี๋ นางแสดงสีหน้าจงเกลียดจงชังในทันที หลังจากนั้น…“ใช่แล้ว ท่านอยากให้ข้าเลือกราชบุตรเขยมิใช่หรือ” จู่ๆ ตี้เซินก็เปลี่ยนเรื่อง
ซีเหอที่กำลังจะเอ่ยสั่งสอนพลันกลืนคำพูดเหล่านั้นกลับไป “คิดได้แล้วหรือ”“อืม” ตี้เซินพยักหน้า “ข้าคิดว่าจักรพรรดิอสูรคนนี้ไม่เลว เลือกเขาแล้วกัน”“บัดซบ!” ซีเหอระเบิดอารมณ์ทันที “เจ้าอยากให้แม่ของเจ้าโมโหตายหรือไร!”หลิงเย่ว์รีบเกลี้ยกล่อมว่า “องค์หญิงเจ็ด ท่านอย่าทำให้เหนียงเหนียงโมโหอีกเลย วันนี้เหนียงเหนียงวิ่งวุ่นหลายที่เพื่อช่วยท่าน และยังขอร้องต่อหน้าฝ่าบาทด้วยนะเพคะ”ตี้เซินได้ยินดังนั้นก็ผ่อนสีหน้าท่าทางเกียจคร้านและเกเรลงเล็กน้อย “ไหนบอกว่าเสด็จพ่อกำลังจำศีล ไม่สมควรเข้าไปรบกวนมิใช่หรืออย่างไร อีกทั้งในเมื่อขอร้องแล้ว เหตุใดจึงไม่เห็นเสด็จพ่อมาเล่า”“ฝ่าบาทจำศีลปิดตาย มิเช่นนั้น…”“พอ!” ตี้เซินขัดจังหวะ “ไม่ต้องปิดบังข้า ความจริงก็คือเสด็จพ่อไม่สนใจว่าข้าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรนั่นแหละ”“เซินเซิน…”“พอได้แล้ว!” ตี้เซินปฏิเสธที่จะฟังต่อ “ข้าต้องไปทะเลสาบสือซ่าไห่ ส่วนเรื่องราชบุตรเขย ข้าต้องการเพียงจักรพรรดิอสูรคนนี้คน
เดียว ในห
