กเขาฟังเพียงคำสั่งของปฐมราชินีหยวนชูที่ดับสูญไปแล้วเท่านั้นจะว่าไปแล้ว ปฐมราชินีหยวนชูท่านนั้น…ซื่อฝานเทียนอ๋องที่กำลังครุ่นคิดอยู่ในบัดนี้ก็คงคิดไม่ถึงไม่ว่าปฐมราชินีหยวนชูที่เขากำลัง ‘คิดถึง’ อยู่นั้น นางจะอยู่ในสวรรค์ชั้นหนึ่งที่เขาปกครอง อีกทั้งเจ้าเมืองแห่งเมืองเซียนไป๋เฟิงที่อยู่ใกล้กับประตูสวรรค์มากที่สุดยังเป็นบุตรชายของท่านเทพอี้หยางผู้เป็นน้องสาวของซื่อฝานเทียนอ๋องอีกด้วย ดังนั้นเทพเฝ้าประตูร่างกำยำสององค์จึงกำลังรายงานต่อเจ้าเมืองเยี่ยนชื่อเฟิงว่า “…เจ้าเมืองเยี่ยนเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ ท่านโปรดตัดสินใจ”“พวกเจ้าหมายความว่า มีคนธรรมดาจากโลกมนุษย์บังอาจเปิดประตูสวรรค์และบุกเข้ามาหรือ!” เยี่ยนชื่อเฟิงรู้สึกเหมือนตนเองกำลังฟังนิทานอยู่ เรื่องเช่นนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้!แต่เทพเฝ้าประตูสององค์จำเป็นต้องพูดว่า “ขอรับ อีกทั้งคนผู้นี้มีพลังไม่ธรรมดา ภาพความศักดิ์สิทธิ์ที่เผยให้เห็นนั้นพิเศษมาก เป็นภาพที่พวกข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”“เหลวไหล!” เยี่ยนชื่อเฟิงตำหนิ “มนุษย์ทั่วไปจะเสกคาถาเทพได้อย่างไร เหลวไหลสิ้นดี! เสียแรงเปล่าที่เจ้าทั้งสองเป็นเทพรักษาประตูที่ถูกคัดเลือกมา ช่างไร้ประโยชน์จริงๆ”“เจ้าเมืองเยี่ยน…” เทพสององค์ทำท่าจะอธิบาย
เยี่ยนชื่อเฟิงกลับออกคำสั่งว่า “ทหาร!”“ขอรับ!”“เจ้าจงไปยังประตูสวรรค์แดนมนุษย์และจับกุมสามัญชนผู้บุกรุกสวรรค์มาตามคำสั่งของข้า หากผู้ใดขัดขืน ฆ่าไม่ละเว้น!”
