แม้เขาไม่รู้รายละเอียด แต่เขาก็เดาได้ว่า ที่สองสามีภรรยาคู่นี้รีบแต่งงานคงเป็น
เพราะต้องรีบไปสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ส่วนปัญหาที่ว่าวิถีแห่งเทพปิดลงแล้วจะเดินทางไปอย่างไร เขารู้ว่าพวกเขามีวิธี เพียงแต่ว่า… กู้หยวนหมิงยังไม่ทันได้ครุ่นคิดอะไร อินหลิวเฟิงก็ถามว่า “เจ้าอยากไปด้วยหรือ”“เปล่า” กู้หยวนหมิงสั่นศีรษะทันที “เพียงแต่ว่าข้าคิดไม่ถึง ข้าคิดว่าเจ้าจะอยู่โยวตูต่อ ถึงอย่างไรต้าซย่าก็มีหลายสิ่งต้องบูรณะฟื้นฟู เจ้าก็เป็นผู้สืบทอดที่ถูกกำหนดไว้อีก”“เฮ้อ เรื่องพวกนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของท่านพ่อข้าก็พอ ข้ายังหนุ่มอยู่เลย อย่างน้อยอีกห้าสิบปีค่อยว่ากัน!” อินหลิวเฟิงบอกว่าตนเองไม่รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อยกู้หยวนหมิงชะงักเล็กน้อย “บางทีข้าก็อิจฉาความสัมพันธ์ของเจ้าและท่านพ่อของเจ้าเหมือนกัน” ทะเลาะกันแต่ก็รักใคร่กลมเกลียวไม่เหมือนเขาและบิดา ดูเหมือนมีพ่อเมตตาลูกก็กตัญญู แต่ความเป็นจริงแล้วระหว่างพวกเขามักมีชั้นบางๆ กั้นอยู่เสมอคำพูดนี้อินหลิวเฟิงไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ถึงอย่างไรกู้หยวนหมิงเสียพ่อไปแล้ว เขาจึงตบโต๊ะทีหนึ่งพูดว่า “อ้อ! เราไปเล่นกับเจ้าลูกไก่เถอะ มันสนุกดีนะ! ตอนนี้เสี่ยวเป่าก็น่าจะนอนแล้ว เจ้าลูกไก่คงเบื่ออยู่แน่ๆ!”กู้หยวนหมิงมองฟ้า เพิ่งจะเป็นเวลาโหย่ว[1] แต่ช่วงนี้เด็กน้อยเข้านอนเร็ว ทานมื้อเย็นเสร็จไม่นานก็เข้านอนแล้ว แต่เดิมเขาจะชวนอินหลิวเฟิงไปดื่มสุรา แต่ว่า…
“ก็ได้” เมื่อกู
