้หยวนหมิงตกลงแล้วพวกเขาก็ไปหาเจ้าลูกไก่เพื่อเล่นกันจริงๆในขณะเดียวกัน…อันที่จริงเยี่ยนเสี่ยวเป่ายังไม่นอน เขากำลังถูกท่านพ่อของเขารวบไว้ในอ้อมอกและอุ้มออกจากห้องไปผ่านไปเพียงไม่นาน เยี่ยนอวี๋ที่กำลังเขียนยันต์ในห้องตนเองก็ได้ยินเสียงเคาะต่างหน้าดังขึ้น“?”เยี่ยนอวี๋มองไปด้วยความสงสัยก่อนจะลุกไปเปิดหน้าต่าง และนางก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังอุ้มลูกยืนอยู่นอกหน้าต่าง ดวงตาคู่เล็กและคู่ใหญ่ข้างนอกมองนางด้วยแววตาเป็นประกาย!?“เกิดอะ…” เยี่ยนอวี๋กำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้นหรือ ต้าซือมิ่งก็อุ้มเด็กน้อยปีนเข้ามาในห้องแล้ว เขายังยื่นมือออกไปปิดหน้าต่างอย่างเบามือ ส่วนเด็กน้อยก็เอามือปิดปากไว้ตลอดเวลา ทำตัวลับๆล่อๆเยี่ยนอวี๋ “…”นี่เล่นอะไรกัน นางไม่เข้าใจเลย แต่นางก็ไม่เห็นหน้าชายคนนี้มาสองวันแล้ว จะว่าไปแล้วก็คิดถึงเหมือนกัน
และเมื่อคิดได้เช่นนี้ เยี่ยนอวี๋ก็กระจ่างในทันใดว่าเกิดอะไรขึ้นนางจึงถามตาปริบว่า “เจ้าคิดถึงข้าหรือ” ก็เลยแอบอุ้มลูกมาหาข้า?ต้าซือมิ่งรวบตัวเด็กน้อยเข้าไปในอ้อมอก เมื่อเขาได้ยินคำถามนี้ก็เหลือบมองนางที่อยู่ข้างกาย “มิเช่นนั้นล่ะ ท่านพ่อห้ามเจ้าออกจากเรือน เจ้าก็ไม่ออกมาเลยจริงๆ สินะ”เยี่ยนอวี๋กะพริบตาสองสามที ครั้นอยากจะพูดว่าท่านพ่อบอกแล้วว่าก่อนวันแต่งงานสามวันห้ามพบเจอกัน ชีวิตแต่งงานจะได้อยู่ด้วยกันเนิ่นนาน แต่นางยังไม่ทันได้เอ่ยต้าซือมิ่งก็โอบนางเข้ามาในอ้อมอกแล้วและยังมุดศ
