งนั้นตราบใดที่กลิ่นอายของ ‘เขา’ ปรากฏในสถานที่แห่งใด นางก็จะสัมผัสถึงได้อย่างแจ่มชัดไม่ว่า ‘เขา’ จะหลบซ่อนเช่นไร จะปกปิดและปลอมตัวเช่นไรก็ไร้ประโยชน์ สำหรับเยี่ยนอวี๋แล้ว ทุกๆวิธีการของ ‘เขา’ ล้วนไร้ผล“ตามคาด!” เมื่อเยี่ยนอวี๋เรียกญาณสัมผัสคืน นัยน์ตาของนางก็ปรากฏความโมโห “เทพองค์เดียวกัน”“มีความทะเยอทะยานสูงดี แทรกแซงทั้งแดนเทพและแดนมนุษย์”เห็นได้ชัดว่าต้าซือมิ่งไม่รู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้ เพียงแต่ว่า… “บัดนี้เขาต้องใช้พลังที่เขาดูดมาจากแดนมืดทำลายต้าซย่าต่อไป”“ใช่แล้ว เรากลับไปก่อนเถอะ” เยี่ยนอวี๋ก็คิดเช่นนั้น นางจึงไม่คิดจะสืบสวนแดนผนึกที่นี่ต่อไป ปัญหาของต้าซย่าร้ายแรงกว่ามากทว่าคิเมียราที่ฟังถึงตรงนี้ก็มองพวกเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม “แล้วข้าน้อยล่ะ”“เจ้าเฝ้าที่นี่ไปก่อน” ต้าซือมิ่งคิดว่าในเมื่อเทพองค์นี้แทรกแซงแดนมืดได้จากแดนเทพ ที่แห่งนี้ย่อมต้องมีคนคอยเฝ้าจับตา
คิเมียราไม่คัดค้าน ถึงแม้เขายังคงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ในเมื่อได้รับภารกิจมา ก็หมายความว่าไม่จำเป็นต้องรู้เหตุผลมากมาย เพียงแค่ปฏิบัติตามคำสั่งก็พอดังนั้นหลังจากที่กลุ่มเยี่ยนอวี๋จากไป คิเมียราก็เฝ้าอยู่ข้างหน้าแดนผนึกอย่างซื่อสัตย์ ทำให้เยี่ยนอวี๋ที่เหลียวกลับมามองจากที่ไกลออกไปอดทอดถอนใจไม่ได้ “มหาอสุรกายเหล่านี้ซื่อสัตย์ต่อหน้าเจ้ามากจริงๆ” พูดอะไรก็ทำตามนั้น“ถึงอย่างไรก็ถูกข้าอัดจนกลัวไปแล้ว” ต
