้าซือมิ่งไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรทว่าเยี่ยนอวี๋ที่เคยจัดการมหาอสุรกายเช่นกันก็หมดคำพูด“เรื่องนี้ไม่ใช่แค่เจ้าเคยทำ ข้าเองก็เคย” เพียงแต่ว่าจัดการเสร็จก็จบแค่นั้น หลังจากนั้นพวกมันก็ยังกล้าทำอีก! หากไม่ใช่เช่นนี้ นางคงไม่เสียเวลามาฆ่าล้างอสูรเหล่านี้หรอกทว่าต้าซือมิ่งยังไม่ทันตอบนาง ลูกไก่ก็พูดแทรกขึ้นว่า “ต้องเป็นเพราะว่าเจ้านายสวยเกินไป ยังดุไม่พอ! ท่านดูนายท่านสิ ตอนที่เขาดุก็ร้ายมากจริงๆ! ข้ายังกลัวเลย!”“ร้าย…” เจ้าตัวน้อยที่อยู่ในความฝันราวกับตกใจกับคำว่า ‘ร้าย’เขากอดแขนของท่านพ่อไว้ด้วยสัญชาติญาณ ใบหน้าน้อยๆ ยังถูไถไปมา
ลูกไก่เห็นดังนั้นก็อยากจะปลุกเขาให้ตื่นมาเล่นกับตน ถึงอย่างไรคลานคลาน (ตี้อั้น) ของมันต้องอยู่ในวังจักรพรรดิอสูรเพื่อรอพิกซีไปตรวจสอบข่าวคราวของฝูงสหายเหล่านั้นของมันก่อนลูกไก่ในครานี้จึงคิดถึงตี้อั้นนัก “คลานคลานไม่อยู่น่าเบื่อจังเลยนายท่านน้อยก็เอาแต่นอน จะตื่นเมื่อไรกันนะ!”“ไปถึงแดนมนุษย์แล้วเจ้าจะมีเพื่อนเล่นด้วยมากมาย” เยี่ยนอวี๋ปลอบใจลูกไก่ที่ยืนอยู่บนไหล่ของนางก็ตบปีกขนปุยของตน “ข้าไม่รู้จักพวกมันเสียหน่อย ข้าอาจจะไม่ชอบพวกมันก็ได้!”“ก็ไม่แน่หรอก” เยี่ยนอวี๋ยกมือขึ้นมาจิ้มลูกไก่สองสามที จู่ๆ ก็นางหันไปถามต้าซือมิ่ง “ใช่แล้ว ความจำของเจ้ากลับมาหรือยัง”เมื่อถูกนางถาม ต้าซือมิ่งที่กำลังพาสองแม่ลูกท่องไปในแดนมืดก็เกือบจะชะงัก เพราะว่าความจำของเขายังคงมีปั
