่ได้ดีนัก กระทั่งไม่รังเกียจที่จะแสดงความไม่ลงรอยกันเช่นนี้ต่อหน้าคนนอก แต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติเมื่อครั้นเผ่ามารยังไม่มีจักรพรรดิอสูร พวกมันก็ขัดแย้งกันเช่นนี้อยู่แล้ว มิเช่นนั้นเผ่ามารในครานั้นคงไม่เสื่อมถอยทันทีหลังจากที่สูญเสียการปกครองจากสิบสองเทพมารไป ท้ายที่สุดถูกผนึกไว้ในแดนมืด ห้ามออกไปข้างนอก อย่างเช่นในตอนนี้ จอมมารเหล่านี้กำลังสงสัยตัวตันที่แท้จริงของลูกไก่มาก แต่พวกมันกลับทะเลาะกันเองเสียก่อนโดยที่ไม่สนใจลูกไก่อีกปีศาจแฝงฝันสองตนบินทะยานออกไปสู้กับจอมมารนรกที่เอ่ยปากเป็นคนแรก “แจ็คซู เจ้าวอนตายอีกแล้วรึ!”จอมมารนรกที่ปากเปื้อนเลือดหัวเราะ “มาดูสิว่าใครวอนกันแน่”“แหม!” จอมมารนรกที่เหลือพากันมุงดูเมาโรโมโหตวาด “ทำเรื่องสำคัญก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน!”“เจ้ามีสิทธิ์ว่าพวกข้า?” มหาสูรแย้งกลับ
เหตุการณ์วุ่นวายไปหมด ลูกไก่จึงไม่สนใจพวกมัน มันเรียกตี้อั้นคลานต่อไปด้วยท่าทีไม่อยากยุ่งกับพวกปัญญาอ่อน“เอ๋?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองอย่างงุนงง มันมองหาท่านแม่อย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก “ไป?” ไปแบบนี้ได้เลยหรือ ไม่เป็นอะไรแล้วหรือ ไม่สู้กันแล้วหรือเยี่ยนอวี๋ลูบขนอ่อนบนศีรษะเด็กน้อยเบาๆ นางเองก็ไม่คิดว่าจะราบรื่นเช่นนี้ แต่หากเลี่ยงการต่อสู้ได้ การไม่สู้กันย่อมดีที่สุด นางกลัวว่าหากสู้กันขึ้นมาจะกระทบกับชายข้างกายคนนี้ บัดนี้เขาถูกหมอกสีแดงปกคลุมไว้หมดแล้ว!หากไม่ใช่เพราะลมหายใจของเขายังเสถียรไม่ต่
