างจากก่อนหน้านี้ ดูแล้วก็ไม่มีความผิดปกติใดๆ กระทั่งยัง ‘นำทาง’ ให้ลูกไก่ได้ด้วยเยี่ยนอวี๋คงนั่งไม่ติดแล้ว!ตี้อั้นจึงพา ‘ทั้งครอบครัว’ ที่อยู่บนหลังของมันเดินหน้าต่อไปอย่างงงงวย พวกเขาไม่ถูกขวางจริงๆ ด้วย มหาอสูรทั้งแปดยังสู้กันอย่างจริงจังแล้ว!ตี้อั้น “…”จู่ๆ มันก็รู้สึกไม่ค่อยอยากจะเชื่อว่านี่ก็คือราชาแห่งเผ่ามารของพวกมันกรร!
ฝ่อ!“…”มหาอสูรสองสามตนที่สู้กันอย่างดุเดือดและอสูรที่มุงดูไม่มีตนไหนสนใจขบวนคนเยี่ยนอวี๋ด้วยซ ้า เห็นได้ชัดว่าพวกมันต่างพุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่การต่อสู้อันดุเดือดแล้วเยี่ยนอวี๋รู้สึกวางใจลงพลางเร่งตี้อั้นให้เร็วขึ้นอีก นางสัมผัสได้ว่าพวกเขาจะถึงแล้ว หากนางเดาไม่ผิด ‘ต้าซือมิ่ง’ คนนั้นน่าจะอยู่ทางด้านหลังของวังแห่งนี้ และที่นั่น… เยี่ยนอวี๋เดาว่าน่าจะเป็นขุมนรกอันมืดมิดที่มีชื่อเสียงเลื่องลือในแดนมืด!ส่วนเยี่ยนเสี่ยวเป่า เขาก็คอยหันไปมองอสูรที่กำลังต่อสู้กันและอุทาน ว้าว เป็นพักๆ ทำเอาลูกไก่สีเหลืองที่แปลงร่างกลับมาเป็นสีเดิมแล้วมองตามพร้อมเขา“…” ตี้อั้นยังคงอ ้าอึ้งพูดอะไรไม่ออก มันกำลังคิดว่าโชคช่างเข้าข้าง ‘ครอบครัว’ นี้จริงๆ ก่อนหน้านี้มันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เข้ามาเดินเล่นในวังจักรพรรดิอสูรเช่นนี้ดูท่าขอแค่มีความกล้าพอและความสามารถอีกเล็กน้อยก็เดินอย่างห้าวหาญได้! ดูมหาอสูรพวกนั้นสิ สู้กันเองเสียแล้ว สู้กันชนิดที่ว่าดุเดือดจริงๆ…
อสูรตี้อั้นพาพวกเขาเดินผ
