องพยักหน้าหงึกๆ
เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงอภัยให้ลูกไก่ตัวนี้อย่างฝืนใจเล็กน้อย แต่ตอนนี้เขารู้สึกง่วงอ้าปากหาวแล้ว เขายื่นมืออวบอ้วนออกไปทางท่านพ่อของเขาด้วยอาการสะลึมสะลือ อยากให้ท่านพ่อกล่อมเขานอนหรงอี้รับเด็กน้อยเข้ามากล่อม ทำให้ลูกไก่อ่อนที่มีพลังล้นเหลือได้แต่ไปเล่นกับตี้อั้น ตี้อั้นที่ปฏิเสธไม่ได้และหนีไปไหนไม่พ้น มันก็พาพวกเขาทุกคนมุ่งหน้าไปทางเมืองหลวงจักรพรรดิอสูรแล้ว…“เจ้าเห็นว่าอย่างไร” หลังจากที่เด็กน้อยหลับแล้ว เยี่ยนอวี๋ก็กางม่านกันเสียงระหว่างพวกเขาและตี้อั้นกับลูกไก่สีเหลืองไว้ ถามชายข้างกายที่กล่อมลูกเบาๆ “ ‘เจ้า’ คนนั้นคือจักรพรรดิอสูรหรือ”ทว่าหรงอี้ในบัดนี้ก็ไม่แน่ใจเช่นกัน “ไปถึงก็รู้”“ข้าคิดว่ามีความเป็นไปได้สูง” เมื่อเยี่ยนอวี๋คิดถึงความรู้สึกที่‘ต้าซือมิ่ง’ คนนั้นทำให้นางสัมผัสได้ อีกทั้งด้วยการวิเคราะห์ ‘ตนเอง’ของหรงอี้ ‘ต้าซือมิ่ง’ ร่างโหดเหี้ยมก็ตรงกับอสูรแดนมืดอย่างมิต้องสงสัยทำลายล้าง! เข่นฆ่า! ไร้ความปรานีแต่หรงอี้กลับขมวดคิ้ว “ตามที่ตี้อั้นพูด จักรพรรดิอสูรตั้งตนขึ้นในแดนมืดอสูรมานับพันปีแล้ว แต่ตัว ‘ข้า’ อีกคนหนึ่งที่เรากำลังไล่ล่านั้นเพิ่งจะปลดผนึกเมื่อไม่นานนี้ เวลาไม่ตรงกัน”
เรื่องนี้เยี่ยนอวี๋ก็รู้ แต่นางยังคงคิดว่าใช่เขา ส่วนความจริงจะเป็นเช่นไร คงต้องไปวังจักรพรรดิอสูรจึงจะรู้ แต่แล้ว…หรงอี้ที่จู่ๆ ก็ขมวดคิ้วมองไปทางวังจักรพรรดิอสูรพูดขึ้นว่า “‘เขา’ ก
