!…เยี่ยนอวี๋ทั้งครอบครัวได้ยินเสียงอสูรหอนเห่าและคำรามที่พากันร้องดังขึ้นอย่างชัดเจนแต่เดิมภาพทะเลทรายมืดมิดต่อหน้าพวกเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนแปลง ต้นไม้สีดำที่ดูเหมือนแห้งเหี่ยวทยอยกันงอกเงยขึ้นทีละต้นบนผืนทราย มีเพียงกิ่งก้าน ไม่มีใบไม้“เนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าชี้ไปอย่างประลาดใจเยี่ยนอวี๋พูดกับเขาเบาๆ “นั่นคือวิญญาณอสูรชนิดหนึ่ง มันวิ่งเป็นและกินคนด้วย ชอบกินทารกน้อยจิ้มลิ้มเช่นเสี่ยวเป่าที่สุดเลยนะ”
“เลว!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตำหนิมันอย่างโกรธเคือง ทำท่าจะไปหยิบสักก้านมากิน ราวกับกำลังจะบอกว่าดูว่าใครจะกินใคร! แต่เยี่ยนอวี๋ก็พูดขึ้นว่า “ขมนะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าหมดอารมณ์ จากนั้นเขาก็ยื่นมืออวบอ้วนของตนไปหาท่านพ่อ จ๊อกๆหรงอี้รับเด็กน้อยเข้ามาก็พูดขึ้นว่า “หรือว่าท่านพ่อหักมาให้เจ้าลองชิมดูดีหรือไม่”“ไม่! ขนม!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่อยากกินของขมๆ เขาอยากกินขนมไหน่เกาหวานๆ หอมๆหรงอี้จึงหยิบ ‘อาหารแห้ง’ ออกมาป้อนเด็กน้อยแล้ว เขายังเตรียมน ้าผลไม้จอกหนึ่งไว้ด้วย ทำเอาเยี่ยนเสี่ยวเป่าดีอกดีใจ “รัก!รัก พ่อ!”เยี่ยนอวี๋มองเด็กน้อยที่ทานอย่างเอร็ดอร่อยก่อนจะมองชายที่กำลังป้อนอาหารให้เด็กน้อยอย่างเอาใจใส่ นางก็ผ่อนคลายลงอย่างไม่รู้ตัว หัวใจที่ว้าวุ่นเพราะเรื่องจักรพรรดิอสูรก็ค่อยๆ สงบนิ่งลงแต่นางเพิ่งจะมองสองพ่อลูกได้เพียงครู่หนึ่ง ไข่ใบยักษ์ใบนั้นก็ระเบิดแตกออกมาดัง ‘ตู้ม’ ! ตัวมันถูกฟักออกมาแล้ว ทำเอาทั้งสา
