งหน้าพลางพาภรรยาและลูกไปหยุดอยู่ข้างหน้า ‘เต่า’ สีดำตัวหนึ่ง ฝ่ายหลังผงะอย่างเห็นได้ชัด! เพราะอสูรตี้อั้นที่กำลังเพลิดเพลินกับเวลาว่างยามบ่ายไม่คิดเลยว่ามันจะถูกคน ‘จับได้’ อย่างรวดเร็ว ทั้งๆ ที่มันสกัดกลิ่นอายทั้งหมดของตนไว้แล้วแต่ไม่ว่าอย่างไร อสูรตี้อั้นก็รวดเร็วยิ่งนัก มันหายตัวไปในทันที!แต่แล้ว…
“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าขี่อสูรตี้อั้นกลับมา เขาตบกระดองเต่าสีดำสองสามทีอย่างยินดีปรีดา “เต่า เต่าคลาน”อสูรตี้อั้นตะลึงงัน จากนั้นมันก็คิดจะพลิกตัวเพื่อสะบัดเด็กน้อยออกไป! ทว่าครั้นมันกำลังจะพลิกตัว เจ้าตัวน้อยก็เหยียบคอมันไว้ทันที!“โอ๊ย!” อสูรตี้อั้นร้องโอ๊ยทันที เพราะว่าเด็กน้อยเหยียบโดน‘จุดอ่อน’ ของมัน ทำให้มันไม่สามารถพลิกตัวได้ แต่ว่ามันไม่เข้าใจว่าเจ้าตัวน้อยคนนี้คือใคร ทำไมจึงมีความเร็วเช่นนี้! เร็วกว่ามันอีก!ไม่เพียงเท่านี้… เขายังแม่นยำมากนัก! รู้จุดอ่อนของมันอย่างดีอีกทั้งพลังขายังน่าตื่นตะลึงมาก! นี่มันช่าง…ไม่ทันรอให้อสูรตี้อั้นตั้งสติได้ เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ลูบศีรษะของมันพูดว่า “เด็กดี คลาน พาเป่า คลาน”“คลานปู่เจ้าสิ!” ในที่สุดอสูรตี้อั้นก็ตั้งสติได้ แน่นอนว่ามันไม่ยอมและยังจะหันไปกัดเจ้าตัวน้อยด้วยแต่แล้วสิ่งที่อสูรตี้อั้นคิดไม่ถึงคือ…หงับ…เจ้าตัวน้อยก็พุ่งไปกัดมันก่อนแล้ว! เยี่ยนเสี่ยวเป่ากัดเข้าที่คอของอสูรตี้อั้นอย่างไม่ต้องสงสัย เจ็บจนมันร้องโอ๊ยไม่หยุด “ปล่อยข้า!เจ้า
