เด็กบัดซบ! ปล่อยข้า!”
ง ่า ถึงแม้จะมีเพียงฟันหน้าไม่กี่ซี่ แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าเคี้ยวเก่ง เขากัดไม่ยอมปล่อยและยังทำท่าจะกัดแรงขึ้นอีก! เยี่ยนอวี๋ทนดูต่อไปไม่ไหวจนต้องขึ้นมาดึงเด็กน้อยออก นางไม่ยอมปล่อยให้เด็กน้อยกัดอสูรตี้อั้นสดๆ อย่าง ‘ไม่เลือกกิน’ เช่นนี้แน่ๆเพียงแต่ว่าเยี่ยนอวี๋ยังไม่ทันลงมือ อสูรตี้อั้นก็ขอร้อง “เจ้าปล่อยปาก ข้ายอมฟังเจ้า พาเจ้าคลานก็ได้! เจ้าปล่อยข้าก่อน!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่รู้ ‘จิตใจคนนั้นแสนชั่วร้าย’ เขาปล่อยปากออกทันที แต่อสูรตี้อั้นก็หายสาบสูญไปทันที! และยังหายไปเร็วกว่าเมื่อครู่นี้ ทำเอาเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่ทันตั้งตัวงุนงงไปหมดทว่าท่านพ่อของเขาก็ยื่นมือเข้ามาแล้ว อสูรตี้อั้นหนีไม่สำเร็จอยู่ดี มันถูกวงแหวนสีม่วงเจิดจ้าวงหนึ่งคลุมไว้ ไม่สามารถหนีออกไหนได้แล้ว ได้แต่ลอยกลับไปข้างหน้าเยี่ยนเสี่ยวเป่าอย่าง ‘เชื่อฟัง’เยี่ยนอวี๋กำลังเช็ดปากให้เด็กน้อย “สกปรกเช่นนี้ เจ้ากัดลงไปได้อย่างไร”“หนี!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่าเป็นเพราะเต่าจะหนี ก็เลยต้องกัด!“เจ้าจับมันไว้ก็ได้นี่” เยี่ยนอวี๋สั่งสอนเยี่ยนเสี่ยวเป่าทำหน้ามุ่ย และหันไปมองอสูรเองซวยตัวนั้น“พวกเจ้าเป็นอะไรกัน รู้จักกฎหมายหรือไม่! ข้าบอกพวกเจ้าไว้เลยนะ ข้าเป็นลูกน้องจอมมารเมาโรเชียวนะ! เพื่อนของเพื่อนของ
พาหนะของอสูรทหารม้า! หากใครกล้าแตะต้องข้า ตายสถานเดียว!”อสูรตี้อั้นต้องการสื่อว่าตนเองมีคนคอยหนุน!เยี่ยนอวี๋จ
