แต่แล้ว…
“…” เด็กน้อยเพิ่งจะคว้าค้อนจิ๋วนั่นไว้ มันก็หายไปแล้ว เยี่ยนเสี่ยวเป่า “?”
เขางงงัน… กระบี่ไท่ชางรีบซ่อนตัวเข้าไปในความว่างเปล่าทันที! เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็… ก็ร ้องไห้ เขารู ้สึกว่าถูกท่านพ่อหลอกแล้ว!
ทว่าท่านพ่อไร ้คุณธรรมคนนั้นของเขายังเอ่ยขึ้นว่า “มานี่สิ พ่อ จะค่อยๆ สอนเจ้า เจ้าเองก็มีค้อนจิ๋วของตนเอง เมื่อครู่นี้เป็ นของพ่อ”
“อ้ะเนะ?” น้าตาที่คลออยู่ในเบ้าตาเยี่ยนเสี่ยวเป่ าหายไป เขารีบ ปีนขึ้นไปบนไหล่ของท่านพ่อ “ข้า? เป่า? มี?”
หรงอี้พยักหน้า “อืม เจ้ามี อาจจะเหมือนหรือไม่เหมือนของพ่อ”
“ไม่! เหมือน!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ าบอกว่าจะเอาแบบที่เหมือนกับของ ท่านพ่อ!
หรงอี้ทาได้เพียง ‘แบก’ เด็กน้อยพลางอุ้มภรรยากลับสานักชางอู๋ พร ้อมกับอธิบายว่า “หน้าตาเหมือนกัน แต่สีอาจจะไม่เหมือนกัน”
“ไม่! เหมือน!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่า ต้องเหมือนกันทั้งหมด!
หรงอี้เม้มปากเล็กน้อย “ได้ เหมือนกัน” ไว้ค่อยหลอมอีกอันหนึ่ง ที่เหมือนกันให้แล้วกัน ถึงอย่างไรเมื่อลูกโตแล้ว ค้อนอันนี้ก็จะ เปลี่ยนแปลงไปเอง ไม่เกี่ยวกับเขา
“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ าไม่รู ้แผนของท่านพ่อ เขายิ้มร่าอย่างมี ความสุข ลืมกระบี่ไท่ชางไปหมดสิ้นแล้ว ซึ่งทาให้กระบี่ไท่ชางที่ซ่อน ตัวอยู่รู ้สึกโล่งอก
