ทว่าหรงอี้สัมผัสได้ถึงความประหม่าของกระบี่ไท่ชาง เขาจึงมิ อยากทาให้มันลาบากใจ “เสี่ยวเป่ามานี่สิ ให้กระบี่ของท่านแม่เจ้าพัก ด้วยเถอะ ประเดี๋ยวพ่อหาอาวุธที่สนุกกว่านี้ให้เล่น”
“…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าทาเป็ นไม่ได้ยิน เขากอดกระบี่ไท่ชางต่อไป หรงอี้ “…” ท่าทีน่ารักน่าชังเช่นนี้ช่างเหมือนท่านแม่ของเขาจริงๆ
“เสี่ยวเป่า?” หรงอี้ขานเรียกอีกครั้ง
เยี่ยนเสี่ยวเป่ าหันหลังให้และลูบกระบี่ไท่ชาง ฝ่ ายหลังตื่นเต้นจะ ตายอยู่แล้ว! ถึงแม้มันเองก็ชอบเสี่ยวเป่ ามากเช่นกัน เพราะร่างกาย ของนายท่านน้อยแข็งแกร่งมากอย่างเห็นได้ชัด! เขาจึงกอดมันไว้ได้ โดยไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย
“เจ้าหันกลับมาสิ” หรงอี้เรียกเขาด้วยความอ่อนโยนพลางเสก ค้อนจิ๋วสีดาเล่มหนึ่งออกมา เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะต้องเรียกอาวุธ ประจาตัวออกมาในสถานการณ์เช่นนี้ อีกทั้งยังไม่ได้เรียกมาเพื่อ ต่อสู้ แต่เพื่อหลอกล่อเด็กน้อย
และเมื่อค้อนจิ๋วลึกลับสีดานี้ปรากฏขึ้น กระบี่ไท่ชางก็สะดุ้งอย่าง ควบคุมไม่อยู่ เพราะว่ามันรับรู ้ได้ว่าระดับชั้นพลังของฝ่ ายตรงข้ามไม่ ด้อยไปกว่ามันเลย!
เยี่ยนเสี่ยวเป่ าแสนฉลาดก็รับรู ้ได้เช่นกัน เขาหันกลับไปทันที “เนะ?”
“เจ้าดูนี่สิ” หรงอี้บอกให้เด็กน้อยดูเอง
เด็กน้อยก็กาลังมองมันแล้ว! เขาปล่อยกระบี่ไท่ชางในทันที จากนั้นก็พุ่งไปอยู่ข้างหน้าค้อนจิ๋วแล้ว เพราะว่าเขาสัมผัสถึงกลิ่น อายอันคุ้นเคยเป็ นพิเศษบนค้อนจิ๋วเล่มนี้
