ำนวนมากเกินไป ข้า…”“พอแล้วล่ะ” อาวุโสมือกระบี่ที่ได้รับความช่วยเหลือเริ่มปรับลมปราณพลางสื่อจิตสัมผัสไปยังรอบทิศ หลังจากที่ไม่มีการควบคุมของเถาวัลย์ เขาก็สามารถสัมผัสได้ทั่วทั้งบ่อน ้าสีเลือด เขาจึงรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า “มีคนจำนวนกว่าครึ่งเสียชีวิตแล้ว คนที่เหลือข้าน่าจะใช้ดาบฟันเถาวัลย์เหล่านี้ให้ขาดได้ แต่จะออกไปได้หรือไม่ คงต้องขึ้นอยู่กับตัวพวกเขาเอง”เรื่องที่กู้หยวนหมิงพูดกับจวินฮวนเมื่อครู่นี้ อาวุโสมือกระบี่ก็ได้ยินแล้ว เขาจึงรู้ดีว่าหากเขาทำเช่นนั้นย่อมทำให้ข้ารับใช้ของฮ่องเต้หยวนคังรู้ตัว กระทั่งตัวฮ่องเต้เองด้วย แต่อินสวินอี้ที่ไม่อาจเป็นคนเลือดเย็นเช่นฮ่องเต้หยวนคังได้ก็พูดขึ้นว่า “ฟันเถอะ ไม่ว่าอย่างไรอย่างน้อยก็มีหวัง”“อีกทั้งเรามีจำนวนคนมากย่อมร่วมกันฝ่าออกไปได้ อย่างน้อยก็มีโอกาสออกไปได้มากกว่า และก็ไม่ต้องลำบากน้องกู้ด้วย” จวินอั้นเทียนพูดพลาง ยังถามกู้หยวนหมิงว่า “แต่นี่ก็ไม่สามารถรับรองได้ว่าเจ้าจะไม่เป็นอะไร ไปกับพวกข้าดีหรือไม่”กู้หยวนหมิงกลับปฏิเสธ “ไม่แล้วล่ะ เรื่องนี้ยังไม่จบ ข้าจะอยู่ในสำนักต่อไป หากเจอเรื่องเช่นวันนี้อีกจะได้เข้ามาช่วยได้อีก”
“แต่มันอันตรายมากนะ” จวินฮวนไม่เห็นด้วยแต่กู้หยวนหมิงยืนยันว่า “หากปัญหานี้ไม่สิ้น ไปที่ใดล้วนอันตราย พวกท่านมิต้องเป็นห่วง ท่านพ่อของข้ายังคงดีกับข้ามากส่งพวกท่านออกไปแล้ว ข้าค่อยย้อนกลับไปอีกก็ได้”“…ก็ได้” อินสวินอี
