มาแล้ว!เสียงสตรีไพเพราะราวกับเสียงเพลงดังออกมาจากในร่างของหงส์เพลิงตามมาด้วย…วิ้ง!แสงเจ็ดสายพาดผ่านท้องฟ้าออกมาถึงตรงหน้าของเทพมารชือโหยวและหยุดอยู่ที่ใต้ขวานของเขาและเสียงนี้…เงาร่างนี้!“คุณหนูใหญ่?!”ทุกคนในชางอู๋ล้วนคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี โดยเฉพาะเหล่าผู้อาวุโสสำนักในและผู้ดูแลยิ่งรู้จักดีกว่าใคร แต่พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าคุณหนูใหญ่ของพวกเขาจะมาถึงได้ทันเวลาเช่นนี้ที่สำคัญคือเทพมารชือโหยวตนนั้นเหมือนหลังจากที่ได้ยินเสียงคุณหนูใหญ่เรียกก็หยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมดไปราวกับว่า ราวกับว่าถูกเรียกจนชะงักไป!?นี่มัน…“คุณหนูใหญ่ระวัง!”
ระหว่างที่จ่านเลี่ยงซานกำลังตกใจกลัวอยู่นั้นก็ยังตะโกนเตือนออกไปอย่างเป็นห่วงเจ้าลัทธิเซิ่งเหลียนมีสีหน้างงงัน “ท่านบรรพชน! ฟันเลยสิ!”“ท่านบรรพชน…”เหล่าผู้อาวุโสของลัทธิเซิ่งเหลียนเองก็ไม่เข้าใจเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าเงาร่างรางเลือนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเทพมารชือโหยวในตอนนี้นั้นคือใครแต่ชือโหยวรู้ ชือโหยวที่แท้จริงนั้นรู้! ชือโหยวที่หลังจากตายลงก็ได้บินขึ้นสู่สวรรค์กลายเป็นเทพนั้นรู้ดี ดังนั้นเขาจึงหยุด สีแดงก ่าบ้าคลั่งในดวงตาพลันสลายหายไปอย่างรวดเร็วและเยี่ยนอวี๋เองก็เอ่ยให้สัญญาเสียงเบา “ไปเถอะ ปราชาชนของเจ้า ไม่มีทางสูญสิ้น”นี่คือความอาวรณ์ของเทพสงครามชือโหยว ปีนั้นเขาเสียใจในความพ่ายแพ้ไม่ยอมจากไป เป็นบรรพชนของทุกเผ่าในภาคกลางผู้นั้นที่ให้สัญญาว่าจะรับเผ่าจิ่วหล
