ีเข้าสู่ภาคกลาง เขาถึงยอมจากไปแต่ถึงแม้ว่าบรรพชนผู้นั้นจะไม่รักษาสัญญาจริง แต่เผ่าจิ่วหลีนั้นมีความแค้นกับเผ่าของภาคกลางมาเนิ่นนาน สุดท้ายแล้วเผ่าจิ่วหลีทั้งหมดก็ยังคงต้องถอยร่นไปถึงทิศใต้สุดของแผ่นดินต้าซย่า
หลังจากศึกในปีนั้นระหว่างที่บรรพชนผู้นั้นร่วมกับทุกชนเผ่าเริ่มฟื้นฟูตนเองหลังการศึก แต่ละเผ่าก็เริ่มเกิดความขัดแย้งขึ้นอีกสุดท้ายก็ทำให้เกิดเหตุกองเชลยเผ่าจิ่วหลีถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมกลายเป็นสุสานจิ่วหลีบัดนี้…โฮก!เทพมารชือโหยวส่งเสียงคำรามต ่าออกมาเสียงหนึ่งอย่างไม่ยินยอม ขวานยักษ์เล่มนั้นเหมือนกำลังจะฟันลงมาแล้ว! ในฐานะผู้นำของเผ่าจิ่วหลี เขาเจ็บปวดที่สุด!“เสี่ยวชือ!” เยี่ยนอวี๋เรียกเสียงเข้ม ในดวงตาของนางเปล่งแสงสีม่วงเข้มออกมา แม้ว่านางจะเข้าใจในความอาวรณ์ของชือโหยว แต่กาลเวลาผันผ่านผู้ตระบัดสัตย์ในตอนนั้นก็ได้ถูกสังหารไปแล้วการที่เผ่าจิ่วหลีจะทำศึกในยามนี้กับเรื่องในปีนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับสำนักชางอู๋เลยสักนิดและในฐานะที่เป็นสำนักที่อยู่ติดกับเผ่าจิ่วหลี ชายแดนชางอู๋เองก็มีปราชาชนบางส่วนของจิ่วหลีอาศัยอยู่มากมายและมีสายเลือดที่เกิดจากการหลอมรวมกันของเผ่าจิ่วหลีและชนเผ่าภาคกลางอยู่ด้วยดังนั้นเยี่ยนอวี๋จึงเอ่ยเตือนเสียงกังวาน “เจ้าดูผู้คนที่อยู่ใต้เท้าของเจ้า หรือว่าพวกเขาไม่ใช่ลูกหลานของเจ้าหรือไร? กลับไปเถิด
ในเมื่อได้สำเร็จเป็นเทพ ทุกสิ่งล้วนมีเหตุมีผลในตัวของมัน
