อย่าทำผิดกฎสวรรค์อีกเลย”เมื่อคำนี้เอ่ยออกไป…“อย่าไปฟังนาง! ท่านบรรพชน! อย่าไปฟังคำหลอกล่อของนางมารนี่นะ รีบฟันนางมารนี่ซะ ฟันสำนักชางอู๋ เผ่าจิ่วหลีของข้าทั้งหมดจะได้กลับคืนสู่ภาคกลางเพื่อสะสางความแค้น!” เจ้าลัทธิเซิ่งเหลียนรีบตะโกน ‘แก้’ เสียงดัง“ขอบรรพชนช่วยเหลือพวกข้าด้วย!” ผู้อาวุโสของเซิ่งเหลียนพากันคารวะ อธิษฐานขอการคุ้มครองจากบรรพชนแต่ว่าเทพชือโหยวที่ความบ้าคลั่งในดวงตาเริ่มจางไปก็กำลังค่อยๆ สลายไปเช่นกัน“ไม่นะ! ท่านบรรพชน…”เจ้าลัทธิเซิ่งเหลียนตะโกนเสียงดังอย่างไม่อยากเชื่อ วงแหวนที่จมูกกรีดเสียงแหลมก้องฟ้าแต่นี่ไม่อาจหยุดยั้งการสลายไปของเทพมารชือโหยวได้ สุดท้ายเขาก็ยังคงเชื่อฟังคำของปฐมราชินีผู้สร้างโลก เข้าใจว่าทุกสิ่งไม่อาจย้อนคืนล้วนต้องสลายหายไปเยี่ยนอวี๋ถอนหายใจเบาๆ แต่ว่า…“คุณหนูใหญ่ระวัง!”
จ่านเลี่ยงซานที่คอยระวังบนท้องฟ้ามาตลอดสังเกตเห็นว่าเทพมารชือโหยวที่กำลังสลายไปนั้นจู่ๆ ดวงตาก็พลันแดงฉาน ในช่วงเสี้ยวนาทีสุดท้ายที่จะหายไปนั้นเขาได้ฟันขวานไปทางคุณหนูใหญ่!“คุณหนูใหญ่…” จ่านเลี่ยงซานสีหน้าเปลี่ยนลัทธิเซิ่งเหลียนบนล่างล้วนระเบิดเสียงยินดีออกมาแต่ว่า…เยี่ยนอวี๋เองก็ไม่ใช่คนสิ้นไร้ “ไท่ชาง!”กระบี่ไท่ชางพุ่งออกมาตามเสียงเรียกกวาดทำลายเทพมารชือโหยวที่กำลังจางลงไปจนหมดสิ้นวิ้ง!ภายใต้คมกระบี่ไท่ชางอันแข็งแกร่ง วิญญาณแค้นทั้งหมดสลายหายไป สำนักชางอู๋กลับคืนสู่แสงสว่างอย่างร
