งัดลง เหอซงเองยังไม่กล้าหายใจเสียงดังและยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการอยู่รับใช้ในตำหนักเลยย้อนกลับมาดูทางตำหนักซือมิ่งกลับยังคงสงบเงียบแม้ว่าทุกคนและเยี่ยนชิงล้วนร้อนใจแต่ระดับสูงของสำนักชางอู๋ก็ยังรอคอยให้ต้าซือมิ่งเอ่ยปากอย่างสงบขนาดเจ้าตัวน้อยยังซบอยู่ในอ้อมกอดของท่านพ่อนิ่งๆ เพียงถอนหายใจเฮือกใหญ่เป็นบางครั้ง“ถอนใจอะไรกัน” ต้าซือมิ่งเก็บความคิดกลับมาลูบหัวเจ้าตัวน้อยฝ่ายหลังก็ยิ้มแย้มสดใส “พ่อ!”เยี่ยนอวี๋เองก็ถอนหายใจเบาๆ มองต้าซือมิ่ง นางรู้ดีว่ากระทั่งระหว่างทางที่กลับมาเขาก็ยังคอยแผ่จิตไปทางทิศใต้อยู่ตลอดอีกทั้งนางยังรู้สึกได้ว่าทิศใต้ทั้งหมดถูกปราณลึกลับครอบอยู่ชั้นหนึ่ง!“ทัพร่างแปลงสัตว์ราวสามหมื่นเดินทัพมาถึงเมืองแล้วจริงๆสำนักยังคงต้านทานเอาไว้ได้ชั่วคราวแต่ว่าพวกเราต้องรีบไปให้เร็วที่สุด” ต้าซือมิ่งที่ไม่ปล่อยให้ทุกคนรอนานรายงานสถานการณ์การรบออกมา“ที่ลัทธิเซิ่งเหลียนจะต้องมีช่องว่างของมิติแบบเดียวกับสำนักคุนอู๋อย่างแน่นอน พวกเขาใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้ดึงเอาพลังของแดนมืดวิญญาณอสูรออกมาปะปนในมิติมนุษย์ ดังนั้นตอนนี้พวกเราจึงไม่สามารถใช้ค่ายกลเคลื่อนเวหากลับไปยังสำนักชางอู๋โดยตรงได้”
“อย่างที่คิดเลย” เยี่ยนอวี๋เข้าใจดี นี่ก็คือปราณลึกลับที่นางสัมผัสได้แต่ว่านางมีวิธีสลายมัน “พวกเราไปที่โยวตูก่อนได้ เข้าไปในผนึกแล้วค่อยเดินทางต่อจากภายในผนึก”“ใช่แล้ว” หรงอี้พยักหน้า “เจ้าสลักค่า
