าเจ้าจะเลือกผู้ใด เจ้าก็เป็นพรของต้าซย่า เราย่อมหวังให้เจ้าสุขสบายดี”เห็นได้ชัดว่าหยวนคังฮ่องเต้ยอมอภัยให้แล้ว แต่เยี่ยนอวี๋ไม่ใช่แม่นางน้อยผู้ไร้เดียงสา นางไม่หลงเชื่อง่ายๆ แต่ก็ไม่เปิดโปงเขา นางเพียงแค่พูดว่า “ขอให้ต้าซย่าสงบสุข”“ควรเป็นเช่นนั้น” หยวนคังฮ่องเต้เอามือไพล่หลังก่อนจะมองไปที่ต้าซือมิ่งและเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมอกของเขาด้วยความรู้สึกพยายามข่มความโมโหและเคียดแค้นไว้ในใจเด็กน้อยมองเขาตาปริบ “เนะ?”
หยวนคังฮ่องเต้มองใบหน้าที่เหมือนต้าซือมิ่งราวกับแกะสลักออกมาก็รู้สึกเหมือนกับถูกเย้ยหยัน! ฮึ รอก่อนเถอะ เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาจะต้องทำลายและบดกระดูกของเด็กน้อยลงไปในกองขี้เถ้า! ใครจะอยากไปเป็นพ่อบุญธรรมของเด็กเวรนี่กันเล่า!ชั่วขณะที่เขาคิดเช่นนี้ เด็กน้อยก็ร้อง ‘อุแว้’ ขึ้นมา“เสี่ยวเป่า?” เยี่ยนอวี๋รีบเดินขึ้นไปหา “เป็นอะไรไปหรือ”“อุแว้…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ร้องไห้ขึ้นมาจริงๆ ก็มุดศีรษะเข้าไปในอ้อมอกของท่านแม่เยี่ยนอวี๋รีบอุ้มเด็กน้อยเข้ามา ก่อนจะมองไปที่หยวนคังฮ่องเต้ที่กำลังจะจากไปด้วยสัญชาติญาณ นางกำลังสงสัยว่าเขาเป็นคนขู่ขวัญเด็กน้อย มิเช่นนั้นเหตุใดเด็กน้อยถูกมองเพียงครู่เดียวก็ร้องไห้แล้วเล่าหากไม่ใช่เพราะท่านพ่ออุ้มเขาไว้อยู่ เยี่ยนอวี๋คงคิดว่าหยวนคังฮ่องเต้ลอบลงมือกับเด็กน้อยไปแล้ว! ชั่วร้ายจริงๆ เสี่ยวเป่าเด็กขนาดนี้ เขาก็คิดร้ายเช่นนี้แล้วหยวนคังฮ่องเต้ “…”กว่าจะเล
