่นละครแสดงความห่วงใยสำเร็จได้ บัดนี้เขาเกือบจะทนไม่ไหว ในฐานะที่เป็นฮ่องเต้ และยังเป็นฮ่องเต้ที่มีอำนาจและพลัง เขาไม่เคยต้องยอมอดทนเงียบๆ เช่นนี้
“ฝ่าบาท เด็กน้อยอาจจะกลัวคนแปลกหน้าพ่ะย่ะค่ะ” เหอซงจำเป็นต้องรีบเอ่ยเพื่อคลายสถานการณ์หยวนคังฮ่องเต้จึงเดินสะบัดแขนเสื้อออกไป เหอซงรีบประกาศ“ฝ่าบาทเสด็จกลับวัง…”“ส่งเสด็จฝ่าบาท” เยี่ยนชิงและคนอื่นๆ ส่งหยวนคังฮ่องเต้เยี่ยนอวี๋ต้องกล่อมเด็กน้อยจึงไม่ได้ไปส่ง ส่วนต้าซือมิ่งยิ่งไม่ต้องพูดถึงทำเอาหลังจากที่หยวนคังฮ่องเต้ขึ้นเกี้ยวไปแล้วเกือบจะพิโรธ!เหอซงรีบสั่งคนยกเกี้ยวขึ้น ทำให้ทุกอย่างจบลงได้ แต่เพียงไม่นานเขาและขุนนางไม่น้อยก็กลายเป็นกระสอบทรายแทน!…“ดุ ดุเป่า!” ครานี้เยี่ยนเสี่ยวเป่ากำลังฟ้องท่านแม่ของเขา “ดุ!”เยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อยอย่างสงสาร “แม่รู้แล้ว เขาเป็นคนไม่ดี ครั้งหน้าเสี่ยวเป่าไม่ต้องมองเขา อยู่กับท่านพ่อก็พอ”“อื้อ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่สะอึกสะอื้นก็ยื่นมืออวบอ้วนของตนไปทางท่านพ่อต้าซือมิ่งรับเด็กน้อยเข้ามา เขาลูบเด็กน้อยพลางถามว่า “เสี่ยวเป่าตกใจหรือ”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างเชื่อฟังบอกว่า เสี่ยวเป่าตกใจ! ดุๆ!หรงอี้ยกมือขึ้นมาเช็ดน ้าตาให้เด็กน้อย ถามว่า “เขาดุเสี่ยวเป่าอย่างไรหรือ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นก็จับดวงตากลมโตของตนเอง เห็นได้ชัดว่าเขาตกใจสายตาของหยวนคังฮ่องเต้!หรงอี้ครุ่นคิดพลางรวบตัวเด็กน้อย เขาย
