“อ้ะเนะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าตกใจจนมุดศีรษะเข้าไปในเสื้อของท่านพ่อต้าซือมิ่ง “…”เขาจับเด็กน้อยออกมาจากอ้อมอกเงียบๆ จากนั้นก็จัดระเบียบเสื้อผ้าเล็กน้อยและใช้แขนเสื้อกว้างบดบังตัวเด็กน้อยไว้“ขี้เหร่!”“อ้ะ! อ้ะเนะเนะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่าตนเองตกใจในความอัปลักษณ์นั่นจึงมุดศีรษะเข้าไปในแขนเสื้อของท่านพ่อไม่หยุดส่วนเยี่ยนอวี๋ที่ต้องเผชิญกับหน้าตาอัปลักษณ์ของกู้หยวนซูตรงหน้าคนนี้ นางก็มองลงไปข้างล่างเวทีเงียบๆ อันที่จริงนางอยากจะมองลูก แต่นางไม่เห็นเขาจึงทำได้เพียงมองท่านพ่อของเด็กน้อยปีศาจระกาที่ ‘กลายเป็นคน’ อัปลักษณ์ยิ่งกว่าเดิม!“นะ นี่มันอะไรกัน” ติ้งซีอ๋องตกใจจนลุกขึ้นยืนและชี้กู้หยวนซูพลางถามขึ้น เพราะบัดนี้ใบหน้าของกู้หยวนซูได้รับความเสียหายทำให้ศีรษะระกาเก้าเศียรปรากฏต่อหน้าทุกคน อัปลักษณ์จนหาสุดมิได้
ไม่มีใครจินตนาการได้ว่า สิ่งมีชีวิตที่มีศีรษะเป็นระกาเก้าเศียรคือปีศาจประเภทใด และปีศาจอัปลักษณ์เช่นนี้จะเป็นกู้หยวนซู หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งต้าซย่าด้วย!?นี่มัน…โอ๊ก!คนที่เคยคลั่งไคล้กู้หยวนซูรู้สึกคลื่นไส้อ๊อก!คนที่เคยมองว่ากู้หยวนซูเป็นนางฟ้าก็อาเจียนออกมาแล้วขี้เหร่จริงๆ! ไม่อยากจะเชื่อเลย…สิ่งที่น่ากลัวคือการกัดกินเช่นนี้ยังคงดำเนินต่อไป มันลุกลามไปทั่วทั้งร่างกายของกู้หยวนซู ทว่าร่างกายของนางเหมือนจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงไปมากกว่านี้แล้ว เพราะมี ‘เสื้อผ้า’ ปิดบังไว้นอกเหนือจากมือของน
