ุ่นคิดแต่ยังคงคิดอะไรไม่ออก “ข้าจำไม่ได้ว่าข้ามีลูกปัดอะไรนะ”ต้าซือมิ่งเองก็มิได้คาดหวังให้นางต้องจำได้ เขาเพียงแต่ลูบคอของนางเบาๆ บอกว่า “บางทีอาจจะไม่ใช่ของสำคัญของเจ้า แต่ของที่เจ้าสร้างขึ้นด้วยตนเองอย่างมิได้ตั้งใจก็ถือเป็นของพิเศษในโลกใบนี้”“แต่เจ้าก็พิเศษ เหตุใดจึงถูกพลังของข้าทำร้ายได้เล่า”“หากเจ้าทำร้ายข้าไม่ได้ แล้วเสี่ยวเป่ามาจากไหนล่ะ”
เยี่ยนอวี๋ “…” แม้นางจะจำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่ได้เลย แต่ความรู้สึกผิดลึกๆ มักจะทำให้นางคิดว่านางทำอะไรผิดต่อเขาไว้ ทำให้เยี่ยนอวี๋ในบัดนี้อดสงสัยไม่ได้ว่า หรือว่าตนเองทำอะไรชายคนนี้ขณะที่ตนไม่ได้สติ? ทำให้เขาก็สับสนเหมือนกันทว่า…“ค่ายกลชิงนภาเปลี่ยนตะวันนั่นจะทำอย่างไร” เยี่ยนอวี๋พยายามเปลี่ยนเรื่องคุย นางผละออกจากอ้อมกอดของต้าซือมิ่งเล็กน้อย“ทำลายทิ้ง?”หรงอี้ที่รู้ว่านางกำลังหลีกเลี่ยงคำถามก็คะยั้นคะยอคุยเรื่องเดิมเพียงแค่ตอบว่า “แล้วแต่เขา หากคิดว่าจะขโมยพลังของข้าได้ ฮึ”เสียงพ่นหายใจของต้าซือมิ่งแฝงความดูแคลนไว้ เขามั่นใจมากถึงแม้บัดนี้จะปรากฏร่างที่เหมือนกับกำลังขโมยพลังของเขาไปขึ้นแล้วจริงๆ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจสิ่งที่เขาสนใจคือ ‘ตนเอง’ อีกคนหนึ่งที่เขาเห็นในการล่วงรู้ของเขา ฉะนั้นการมาครั้งนี้ถือว่าคุ้มแล้ว ส่วน ‘ตนเอง’ คนนั้น…“ไป” เมื่อหรงอี้โอบคนภรรยาไว้ พวกเขาก็ลอบเข้าไปในห้องบรรทมของหยวนคังฮ่องเต้อีกครั้งเยี่ยนอวี๋ประหลาดใจ “เขา
