่นตาปริบ และยังยื่นมืออวบอ้วนไปทางเขา “อุ้ม…”“เด็กดี” อีอิ่นรับทารกอ้วนท้วมเข้ามาด้วยสีหน้าอ่อนโยนเป็นพิเศษส่วนเจ้าตัวน้อยก็สมแล้วที่เป็นปีศาจทารก ครานี้เขามิได้รีบคว้าน ้าเต้าของอีจี้จิ่วแล้ว เขาซบอ้อมอกของอีอิ่นอย่างเชื่อฟังกู้หยวนซูเดินผ่านมาพอดี เมื่อนางเห็นเข้าก็รู้สึกเคืองตา แต่นางยังดึงดันเข้ามากล่าวลา “อีจี้จิ่ว ข้ากลับวังก่อนแล้ว”“เหนียงเหนียงเชิญตามสบาย” อีอิ่นลูบเด็กน้อยในอ้อมแขนมิได้มองกู้หยวนซูด้วยซ ้ากลับเป็นเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่มองกู้หยวนซู ฝ่ายหลังฉวยโอกาสถลึงตาใส่เด็กน้อยตอนที่ไม่มีใครมองนาง“เลว!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าชี้ไปที่กู้หยวนซู เขามองไปที่อีอิ่นและฟ้องว่า “จ้อง! เป่า…”กู้หยวนซู “…”เมื่อนางคิดจะแย้งอะไรขึ้นมา อีอิ่นกลับกล่าวอย่างราบเรียบว่า“กุ้ยเฟยเหนียงเหนียง ถือสากับเด็กน้อย ไม่น่าจะเหมาะสมเท่าไรนะ”
“นั่นน่ะสิ กุ้ยเฟยเหนียงเหนียง เสี่ยวเป่าอายุเท่าไรเอง ท่านอายุเท่าไรแล้ว ท่านถลึงตามองเด็กน้อยคงไม่เหมาะสม” ลู่หมิงไม่ค่อยชอบพอครอบครัวตระกูลกู้อยู่แล้วซ่งเฉินฟางเองก็ลูบหนวดพยักหน้า “เสี่ยวเป่าน่ารักเช่นนี้ กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงอย่าคิดเล็กคิดน้อยเพียงแค่เรื่องผายลมของเขาเลยคนเราต้องมีใจกว้าง”“ข้าไม่ได้ทำเสียหน่อย เขาโกหก!” กู้หยวนซูโต้กลับอย่างคับแค้นเยี่ยนเสี่ยวเป่ากอดอีอิ่นไว้อย่างคนถูกใส่ร้าย ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ อย่าให้พูดเลยว่าท่าทีนั่นน่าสงสารเพียงใด ทำเอาอาจารย
