์อาวุโสสำนักศึกษาอีกสองท่านที่ตามอีอิ่นลงมาอดซุบซิบกู้หยวนซูมิได้ “ไม่ไหวๆ”“ข้า…” กู้หยวนซูคับแค้นยิ่งนัก! เพราะ ‘การชี้นำ’ ของผู้อาวุโสสำนักศึกษาทำให้คนไม่น้อยเริ่มซุบซิบนางแล้วเหอซงเองจึงต้องรีบช่วยคลายสถานการณ์ “อาจจะเป็นเพราะเหนียงเหนียงช้อนตาขึ้นมาพอดี เด็กน้อยจึงเข้าใจผิดน่ะ เหนียงเหนียงกลับวังเถิด” อย่าทำให้ตนอับอายต่อหน้าผู้อื่นไปมากกว่านี้เลยกู้หยวนซูจะทำอะไรได้ นางทำได้เพียงกล่าวลาอีอิ่นและคนอื่นๆก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป! นางยังเดินกระฟัดกระเฟียดไป
ตลอดทาง เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับยังคงชี้ไปที่นางและพูดอย่างน่าสงสารว่า “เลว! ดุ ดุ เป่า…”“เสี่ยวเป่าไม่เป็นไรนะ ปู่อีให้เจ้าดื่มอันนี้” อีอิ่นพูดพลางให้ซ่งเฉินฟางเทของเหลวที่อยู่ในน ้าเต้าออกมา ทำเอาเด็กน้อยชะเง้อออกไปดูแล้วหลายคนเพิ่งรู้ว่าในขวดน ้าเต้าของอีจี้จิ่วบรรจุของเหลวสีขาวนวลอมชมพูไว้ และยังประกายระยิบระยับ ส่งกลิ่นหอมหวานเหมือนน ้าผึ้ง“หอม! หอม!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหัวเราะร่าอย่างดีอกดีใจเยี่ยนอวี๋กลับเดินเข้ามาลูบศีรษะโล้นน้อยๆ “ใต้เท้าอี นี่มันยาสกัดตี้ซิน ล ้าค่าเกินไป ให้เสี่ยวเป่าไม่ได้”เยี่ยนเสี่ยวเป่าชะงัก! เขาจับหน้าน้อยๆ ของตนไว้แล้วอีอิ่นส่ายศีรษะ ยังคงป้อนยาสกัดตี้ซินล ้าค่านั่นให้เด็กน้อยแม้เยี่ยนเสี่ยวเป่าอยากทานมาก แต่เขาก็ยังคงมองไปที่ท่านแม่ของเขาก่อน “แม?”“กินเถอะ” ต้าซือมิ่งจับมือภรรยาไว้ มืออีกข้างก็ล
