อมิ่งหรือไม่ เกรงว่าเขาก็ยังคงมีพลังวิเศษ
หยางเซ่าเหิงและคนอื่นๆ ของสำนักคุนอู๋จึงหุบปากแต่โดยดี แต่พวกเขาไม่มีทางรู้ว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการทำให้เยี่ยนอวี๋โมโห!และเยี่ยนอวี๋ในตอนนี้เองก็ถูกยั่วโมโหแล้วจริงๆนางผู้ที่อยู่สูงส่งจนเคยชิน ย่อมไม่เคยต้องการยื้อแย่งสิ่งใด และนางก็เข้าใจดีว่า หากต้องการให้สำนักชางอู๋เจริญรุ่งโรจน์อย่างแท้จริง ก็ต้องมีคนรุ่นหลังที่ยอดเยี่ยมและมีพลังของตัวสำนักเอง อันที่จริงนางก็ไม่ได้อยากลงมือ แต่ว่า…เยี่ยนอวี๋หรี่ตาลงเล็กน้อย กลิ่นอายเยือกเย็นแผ่ซ่าน ทำเอาเจ้าตัวน้อยที่อยู่ข้างๆ มองไปที่ท่านแม่ของเขาด้วยสัญชาติญาณ “แม!”“อื้ม” เยี่ยนอวี๋ชายตามองเด็กน้อยเยี่ยนเสี่ยวเป่ายื่นมืออวบอ้วนของตนออกมา “อุ้ม…”เยี่ยนอวี๋ที่แต่เดิมโมโหอยู่ก็รีบยื่นมือออกไปอุ้มเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมอกก่อนจะจูบเบาๆ “ทำไมจู่ๆอยากให้แม่อุ้มล่ะ”“ชอบ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มตาหยี บอกว่าชอบท่านแม่ที่สุด!เยี่ยนอวี๋ยิ้ม “เมื่อครู่นี้กินอะไรไปจ๊ะ ปากจึงหวานเช่นนี้”“ขนม!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองท่านพ่อของเขาอย่างมีความสุข บอกว่า เสี่ยวเป่าอยากกินอีกชิ้นต้าซือมิ่งก็ยื่นให้ ถือเป็นรางวัลให้เด็กน้อยที่เกลี้ยกล่อมภรรยาให้หายโกรธได้
“เย้…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารับขนมมาพลางส่งเสียงดีใจ ทำเอาเยี่ยนอวี๋ยิ่งรื่นเริง แต่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่า ความเคืองที่มีต่อสำนักคุนอู๋ของนางจะมลายหายไปด้วยต้าซือมิ่งรับรู้ถึงคว
