่ช้าก็เร็ว สิ่งเดียวที่พวกเขายังพอเบาใจได้ก็คือตำแหน่งที่ตั้งอยู่ไกลจากจงหยวนดังนั้น พวกเขาจึงเห็นใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเหล่าศิษย์สำนักชางอู๋ในบัดนี้มาก “ไม่รู้ว่าสำนักชางอู๋จะพลิกสถานการณ์ในครั้งนี้ได้หรือไม่”“พูดยาก เจ้าดูสิ” ตี๋อูหวนเห็นได้อย่างชัดเจนว่าในสนามประลองต้าฮวงขนาดย่อนั้นปรากฏกระแสอวกาศอันแปลกประหลาดขึ้นรอบศิษย์สำนักชางอู๋ที่ถูกล้อมไว้
ผู้อาวุโสสำนักเนี่ยผานท่านหนึ่งจึงรู้ว่า “นี่มันไม่ใช่ยาทะลวงอวกาศธรรมดา! พวกเขายังปิดกั้นพื้นที่และควบคุมศิษย์สำนักชางอู๋ไว้ ทำให้เด็กๆ เหล่านั้นขยับตัวมิได้!”“ใช่แล้ว” ตี๋อูหวนส่ายศีรษะพลางถอนหายใจ “ถึงแม้เด็กๆ สำนักชางอู๋มีอาวุธไม่ธรรมดา แต่น่าเสียดายที่ไร้ประโยชน์ พวกเขามิอาจขยับตัวได้เลย”ความจริงก็เป็นดังเช่นนั้น เมื่อจ่านเผิงและคนอื่นๆ ชักดาบออกมา พวกเขาก็พบว่าตนเองไม่สามารถขยับตัวได้อีก! แม้กระทั่งหายใจก็ยังลำบากหยางไป่หมิง หัวหน้าศิษย์สำนักคุนอู๋ยังพูดจาดูถูกว่า “ไอ้ลูกสุนัขสำนักชางอู๋! รู้สึกอย่างไรบ้างที่ถูกควบคุมไว้โดยสมบูรณ์ รู้สึกหมดหนทางใช่หรือไม่ อยากขอร้องข้าหรือไม่ หากพวกเจ้ายอมคุกเข่าโขกหัวให้และเรียกพวกข้าว่าต้าเหยีย[1] บางทีข้าอาจจะปล่อยพวกเจ้าไปก็ได้นะ”“ฮ่าๆๆ! ใช่แล้ว! คุกเข่าเรียกต้าเหยีย! เราจะปล่อยพวกเจ้า”“ไม่ๆๆ! ยังต้องให้พวกเขาเลียนิ้วเท้าของเราด้วย จุ๊ๆ! แค่คิดถึงท่าทางสุนัขเลียขาก็รู้สึกสะใจมากแล้ว!…” เหล่าศ
