ิษย์สำนักคุนอู๋ต่างโห่ร้องทำให้ศิษย์สำนักชางอู๋อับอายจ่านเผิงและคนอื่นๆ หน้าดำหน้าแดงมานานแล้ว แต่พวกเขาพยายามอดกลั้นขบฟันไว้แน่น สำหรับคนที่มีฌานตบะถึงระดับหนึ่ง
แล้ว ถึงแม้จะไม่มีอากาศหายใจ แต่พวกเขาก็สามารถทนได้ระยะเวลาหนึ่งแต่หยางไป่หมิงรู้ดีว่าเจ้าสำนักไม่ต้องการให้ผิดแผน ดังนั้นถึงแม้เขาจะเสียดาย แต่ก็จำใจสั่งว่า “บีบยาทะลวงอวกาศให้แตกสังหารพวกเขาเสีย!”“ศิษย์พี่หมิง เราไม่ทรมานเขาอีกเสียหน่อยหรือ” ศิษย์สำนักคุนอู๋คนหนึ่งกล่าว พวกเขายังคงอยากเห็นเจ้าสุนัขชางอู๋กลุ่มนี้คุกเข่าร้องวิงวอน“เรายังมีภารกิจอื่นต้องทำ อย่าเสียเวลากับสุนัขเหล่านี้นานนักเลย จัดการให้จบๆ ไปเสีย” หยางไป่หมิงกล่าว เขาเริ่มกระตุ้นยาทะลวงอวกาศในมือก่อนผู้ใดแล้ว“ได้เลยขอรับ!” ศิษย์สำนักคุนอู๋ต่างก็เริ่มเร่งเร้ายาทะลวงอวกาศเพียงชั่วครู่…แซ่ด!แซ่ดๆ!พื้นที่ที่จ่านเผิงและคนอื่นๆ ยืนอยู่ปรากฏประกายไฟอันตรายอย่างต่อเนื่อง ศิษย์ที่มีฌานตบะค่อนข้างต ่าก็ถูกประกายไฟเหล่านี้ทำร้ายจนบาดเจ็บ แต่พวกเขายังคงกัดฟันอดทนต่อไป!
ในขณะเดียวกัน บนยอดของช่องเขาลูกนี้ ชุ่ยชุ่ยที่เพิ่งปรากฏตัวก็พบว่า นางไม่ได้อยู่ด้วยกันกับศิษย์พี่!?นี่มัน…“เป็นไปได้อย่างไร”ชุ่ยชุ่ยจะร้องไห้แล้ว! นางไม่คิดเลยว่า นางเพียงแค่สะดุ้งจนถอยหลังไปสองสามก้าวเพราะความกลัวจะทำให้นางคลาดกันกับเหล่าศิษย์พี่!?นี่มัน…ชุ่ยชุ่ยจะร้องไห้จริงๆ แล้ว!ถึงอย่างไรนางที่ตอ
