างต่างรู้สึกสั่นสะท้านกลับไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรทว่าเยี่ยนจื่อเยี่ยเพียงแค่สาดสายตามองหยางเซ่าเหิงแล้วก็เก็บสายตา เพราะว่าขบวนเยี่ยนชิงมาถึงประตูเมืองแล้ว เขาจึงเตรียมตัวลงไปรับแล้ว“คนผู้นั้นคือใคร” หยางเซ่าเหิงรีบถามผู้อาวุโสข้างกายทันทีผู้อาวุโสส่ายศีรษะเบาๆ ก่อนจะเรียกสายสืบเมืองหลวงคนหนึ่งมาหลังจากสอบถามแล้วจึงรู้ว่าชายคนนั้นคือเยี่ยนจื่อเยี่ย“ฮึ!” หยางเซ่าเหิงยิ้มเย็นชา “หากไม่ใช่เพราะปีที่สำนักศึกษารับศิษย์เข้าเรียนข้าสำเร็จการศึกษาแล้ว เขาคงไม่มีทางเข้ามาได้”“ย่อมใช่ แต่ได้ยินมาว่าเขาเป็นศิษย์รักของอีจี้จิ่ว ถือได้ว่ามีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา เจ้าสำนักน้อยระวังตัวด้วย แต่ว่า… ” เมื่อคิดถึง
แผนการเหล่านั้นของสำนัก ผู้อาวุโสก็คิดว่า “บางทีคงไม่มีโอกาสตกถึงมือท่านเสียด้วยซ ้า”“น่าเสียดายจริงๆ” หยางเซ่าเหิงยิ้มเย็นชา เห็นได้ชัดว่าเขาก็รู้แผนการของสำนักดี“ไปกันเถิด ขึ้นไปกันก่อน ธิดาศักดิ์สิทธิ์ปี้เหลียนแห่งลัทธิเซิ่งเหลียนจวนจะถึงแล้ว” ผู้อาวุโสกล่าวหยางเซ่าเหิงจึงเดินขึ้นไปบนโรงเตี๊ยมใกล้ๆ ตามมาด้วยเสียงร้องกรี๊ดกร๊าดมากมาย เขากลับขมวดคิ้วอย่างรำคาญ จึงรับเดินจ ้าอ้าวเข้าไปในห้องพักขนาดใหญ่ที่จองไว้แต่แรกทันทีในขณะเดียวกัน…“ตา!”เยี่ยนเสี่ยวเป่ายื่นมืออวบอ้วนของตนเองไปหาท่านตาของเขาแล้วเยี่ยนชิงรับหลานชายน้อยตัวอ้วนกลมเข้ามาทันที เขาหัวเราะเริงร่าพูดขึ้นว่า “เสี่ยวเป่าคิดถึงตาหรือไม่”
