“คิด!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าออกเสียงได้เป็นคำๆ แล้ว เสียงเล็กเสียงน้อยของเขาช่างน่ารักน่าชัง!
เยี่ยนชิงมีความสุขจนยิ้มตาหยี “ดีๆๆ เสี่ยวเป่าเก่งจริงๆ ตาก็คิดถึงเจ้าแล้ว คิดถึงมากๆ ด้วย และยังคิดถึงท่านแม่ของเจ้า มา! เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ ให้พ่อกอดหน่อย”“ท่านพ่อ” เยี่ยนอวี๋จะทำอย่างไรได้ นางได้แต่เดินไปกอดท่านพ่อเจ้าน ้าตาไว้ มิเช่นนั้นกลัวว่าเขาจะร้องไห้อยู่หน้าประตูเมืองอีกเยี่ยนชิงจึงหัวเราะออกมาอย่างสำราญใจ “ฮ่าๆๆ…”เมื่อเยี่ยนหงชวนที่มาพร้อมหลานเฒ่าเห็นฝ่ายหลังมีความสุขและได้รับการต้อนรับดีเช่นนี้ เขาก็อดใจไม่ไหว “มา เสี่ยวเป่าให้เทียดอุ้มหน่อย”เยี่ยนเสี่ยวเป่ายื่นมืออวบอ้วนออกไปทันที ก่อนจะขานเรียกเสียงเล็กเสียงน้อย “ถีด!”เยี่ยนหงชวนที่รับเจ้าตัวน้อยมาก็ยิ้มอย่างมีความสุข “เจ้าตัวเล็กคิดจะ ‘ถีบเทียด’ หรือ”“ไม่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบอธิบาย “ถีด!”“ถีบ?” เยี่ยนหงชวนหยอกถามเยี่ยนเสี่ยวเป่าร้อนรน “ถีด!”“อ๋อ เทียด?” เยี่ยนหงขวนยิ้มตาหยี“ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีอกดีใจ
เยี่ยนหงชวนก็หัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นเสี่ยวเป่าลองพูดใหม่ซิ เทียดไม่ใช่ถีด”“…ถีด?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยายามเปล่งคำว่าเทียดออกมาก่อนจะหันไปขอความช่วยเหลือจากท่านพ่อของเขาต้าซือมิ่งย่อมให้ความช่วยเหลือ “ท่านให้เวลาเสี่ยวเป่าหน่อยเถิดขอรับ เขาคิดว่าเขาต้องใช้เวลาเรียนรู้หน่อย”“ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายื่นมือไปหาท่านพ่อของเขาอย่างระรื่น ยังคงต
