งเลตลอดเวลาว่าจะแสดงท่าไม้ตายออกมาหรือไม่ ความหวาดกลัวนี้ ข้าเดาว่าเป็นเพราะเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ แต่ถึงอย่างไรก็ยังต้องตรวจสอบให้แน่ชัด”“หืม?” เยี่ยนอวี๋คิดไม่ถึงว่าจะเกี่ยวข้องกับตนเองต้าซือมิ่งกลับรู้ดี “พวกเจ้าคิดว่า สิ่งที่เขาบอกว่าเขาฝันเห็นเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เป็นเรื่องโกหกหรือ”“ไม่ใช่รึ!? ก็แค่หมกมุ่นฝักใฝ่ในกาม! แม่เจ้า! แม้แต่คำว่านางในฝัน คำขยะแขยงเช่นนี้ยังพูดออกมาได้ น่าสะอิดสะเอียนจริงๆ!” อินหลิวเฟิงรู้สึกขยะแขยงพลางถูหลังมือของตนเอง เพราะเขาขนลุกขนชันไปหมดแล้ว“นายท่านน้อย! เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือขอรับ” เอ้อร์เหมาที่รออยู่ที่รถม้าเพราะเข้าไปในราชสำนักไม่ได้ก็กระตือรือร้นขึ้นมา “เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าพลาดละครใหญ่ไปร้อยเรื่อง!?”
“ไปไกลๆ!” อินหลิวเฟิงโบกมือไล่เจ้าคนซื่อบื้อออกไป ก่อนจะมองไปที่ต้าซือมิ่ง “หรือว่าเป็นเรื่องจริง”เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัว “ข้าไม่อยากถูกเขาฝันถึง” น่าขยะแขยง!“อืม ต่อไปไม่ให้เขาฝันแล้ว ข้าฝันเอง” หรงอี้กล่าวต่อไปอย่างเป็นเรื่องเป็นราว“หยุด!” เยี่ยนจื่อเสาทนไม่ไหว “น้องเขย จริงจังหน่อยได้หรือไม่!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ไม่พอใจขึ้นมา “อ้ะเนะเนะ!?” ท่านพ่อรูปงามของข้าไม่จริงจังตรงไหนเยี่ยนจื่อเสา “…”น้องเขยหน้าไม่อายคนนี้มักจะมีหลานชายน้อยคอยออกหน้าให้โชคดีที่หลังจากต้าซือมิ่งพูดแทะโลมและโอ้อวดความรักต่อหน้าคนโสดแล้ว เขาก็พูดอย่างจริงจังว่า “เขาคงฝันเห็นเ
