สี่ยวอวี๋เอ๋อร์แล้วจริงๆ แต่เขาไม่เห็นหน้าตาของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ชัดเจน ยังจำได้หรือไม่ว่าเขาคัดเลือกหญิงงามตั้งแต่เมื่อใด”“ปีที่แล้ว? ปีก่อน?” เยี่ยนจื่อเสาจำไม่ค่อยได้
“ต้นฤดูใบไม่ผลิของปีที่แล้ว!” เอ้อร์เหมาจำได้ดี “เพราะว่าครานั้นนายท่านน้อยของเราชอบสาวงามคนหนึ่ง แต่สุดท้ายสาวงามคนนั้นกลับถูกขุนนางคัดเลือกสาวงามเลือกไปแล้ว”อินหลิวเฟิง “…”ลูกน้องที่เก็บความลับเจ้านายไม่ได้จะมีไว้ทำอะไร!“อ๋อ!” เยี่ยนจื่อเสาและคนอื่นๆ ต่างมองอินหลิวเฟิงด้วยสายตากระจ่างแจ้ง“ไม่ใช่ อายุน้อยด้อยประสบการณ์ เสเพลจนเคยตัว ได้มาจากท่านพ่อข้าทั้งนั้น” อินหลิวเฟิงจึงโยนความผิดให้ท่านพ่อ “แต่ข้าก็แค่ชอบชื่นชมความงาม เสเพลแต่ไม่ลามก!”เยี่ยนอวี๋มิได้สนใจเรื่องไร้สาระเหล่านี้ นางขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม“เขาฝันเห็นข้าจริงๆ หรือ!” หากคิดตามเวลานั้นแล้วก็เป็นเวลาที่นางเกิดใหม่พอดี“อืม” หรงอี้ยืนยันสิ่งที่เยี่ยนอวี๋คาดเดา และรู้แก่ใจว่าปฐมราชินีเยี่ยนสถิตลงสำนักชางอู๋ในห้วงจังหวะเดียวกัน เพราะถึงอย่างไรเขาก็… อืม… ช่วงเวลานั้นเช่นกัน“เขาฝันเห็นความลับของสวรรค์ได้หรือ” เยี่ยนอวี๋แสดงสีหน้าเคร่งขรึม ด้วยสถานะของนาง แม้จะเป็นการเกิดใหม่ คนทั่วไปก็ไม่สามารถรู้ได้ แต่หยวนคังฮ่องเต้องค์นี้ดูท่าจะมีกึ๋น คลื่นไส้! น่ารังเกียจ! อยากอาเจียน! ไม่อยากเป็นนางในฝันของเขาหรอก!
หรงอี้ที่สัมผัสถึงความรังเกียจของนาง เขาก็จับมือของนางขึ้น
