ยงเท่านี้…“ไม่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดึงหนังสือหมั้นในมือท่านพ่อมาทันที และยื่นไปให้ท่านลุงใหญ่ จากนั้นก็เริ่มบ่น “อ้ะเนะเนะ! เนะๆๆ…”“หมายความว่าอะไร” เยี่ยนจื่อเยี่ยงุนงงเยี่ยนจื่อเสาเดาออก แต่เขาไม่อยากพูดแต่ต้าซือมิ่งอยากพูด และก็พูดอย่างไร้ยางอายว่า “เสี่ยวเป่าอยากให้เปลี่ยนหนังสือหมั้นเป็นหนังสือสมรส”เยี่ยนจื่อเยี่ย…
เจ้าหมอนี่ยังมียางอายหรือไม่ คนมุงดูมากมายเช่นนี้ เขายังกล้าเอาทารกน้อยมาพูดเป็นเรื่องเป็นราว ทั้งๆที่เป็นความคิดของตนเอง!แต่แล้ว…“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้า และยังตบมืออวบอ้วนไม่หยุด“อ้ะเนะเนะ! ลุง… ชะโย”หยวนคังฮ่องเต้ดูถึงตรงนี้ก็รู้สึกขัดเคืองตามากนัก และคิดว่าเจ้าเด็กคนนี้น่ารำคาญจริงๆ! อยากจะบีบคอให้ตาย! สมแล้วที่เป็นบุตรของคนแซ่หรงบัดซบคนนี้แต่นอกจากหยวนคังฮ่องเต้ ทุกคนในเหตุการณ์ล้วนรู้สึกว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่าน่ารักจริงๆ แม้แต่เหอซงก็คิดเช่นนี้ เขาไม่เคยพบเจอทารกน้อยที่ฉลาดเช่นนี้มาก่อนกล่าวตามตรง เหอซงคิดว่าหากเด็กคนนี้เป็นโอรสของฝ่าบาทเช่นนั้นฝ่าบาทก็มีชัยไปกว่าครึ่งแล้ว มีเด็กที่หลักแหลมเป็นยอดและยังรู้จักช่วยท่านพ่อเช่นนี้ ก็คงไม่ต้องเศร้าโศกที่ไม่สามารถแต่งงานกับเทพธิดาได้“เจ้าสายลับน้อย!” เยี่ยนจื่อเยี่ยอดไม่ไหว เขาหยิกมืออวบอ้วนของหลานชายน้อยเบาๆ “แก้ไม่ได้แล้ว นี่เป็นความต้องการของท่านตาของเจ้า เขาใหญ่ที่สุด เราจำเป็นต้องฟังเขา”เยี่ยนเสี่ยวเป่านิ่ง
