งัน…
เยี่ยนจื่อเยี่ยจึงคิดว่าเขาเอาชนะเจ้าตัวน้อยได้แล้วใครจะไปคิดว่าเจ้าตัวน้อยหันศีรษะกลับไปมองท่านพ่อ “พ่อ ไปไปตา!” หมายถึงท่านพ่อพาข้าไปคุยกับท่านตา! ต้องแก้ไข ต้องให้ท่านพ่อรูปงามและท่านแม่คนงามนอนกับเสี่ยวเป่าต้าซือมิ่งตามใจ “ใจเย็นนะ คืนนี้เราเขียนจดหมายให้ท่านตาเขียนจดมายให้เขาก่อน”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจ ก่อนจะหันไปหาท่านแม่เยี่ยนอวี๋ “…”นางไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีแล้ว ภายในชั่วพริบตา นางถูก ‘ขาย’ ไปสองคราแล้ว คราแรกงานหมั้นของท่านพ่อเจ้าน ้าตา ครานี้เด็กน้อยก็ขายนางอีก“แม!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่รู้ตัวเลยว่าตนหักหลังท่านแม่ เขายังมองท่านแม่ของเขาอย่างดีอกดีใจราวกับตนได้กระทำความดีครั้งใหญ่สมควรได้รับคำชมเชยอินสวินอี้ก็ลุกขึ้นยืนอย่างรู้งาน “เช่นนั้นข้าถือโอกาสอวยพรต้าซือมิ่งและปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนด้วยสุราในงานเลี้ยงนี้ ยินดีด้วย”“ยินดีด้วยขอรับ ยินดีด้วย!” อินหลิวเฟิงก็ลุกขึ้นแสดงความยินดีเช่นกัน
ต้าซือมิ่งพึงพอใจเป็นอย่างมาก แต่เขายังคงมองไปที่คนอื่นในห้องโถง แล้วพวกเขาจะทำอย่างไรได้เล่า จึงได้แต่ลุกขึ้น ชูจอกและฝืนยิ้ม “ขอแสดงความยินดีกับต้าซือมิ่งและปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน”“ขอบใจ” หรงต้าซือมิ่งพอใจแล้วผู้คนที่ถือจอกสุราอยากจะร้องไห้ นี่มันงานเลี้ยงที่หงเหมินชัดๆ!และยังเป็นงานเลี้ยงที่หงเหมินที่เจาะจงไปที่พวกเขา หวังเพียงว่าหยวนคังฮ่องเต้จะไม่คิดบัญชีหลังจากนี้ พวกเขาถูกบี
