บคั้นทั้งนั้น!ทว่าหลังจากทุกคนแสงดความยินดีแล้ว อีจี้จิ่วก็ร่วมแสดงความยินดีอย่างมีไมตรีว่า “ยากนักที่ต้าซือมิ่งจะหวั่นไหว ช่างเป็นข่าวดีจากสวรรค์จริงๆ และดีใจกับปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนด้วย ถึงวันนั้นข้าจะไปร่วมดื่มอวยพร”“ขอบคุณ” แม้ต้าซือมิ่งที่อุ้มเด็กน้อยจะไม่ได้ยิ้ม แต่ทุกคนล้วนเห็นความได้ใจดั่งลมฤดูใบไม้ผลิที่โชยไปทั่วทุกแห่ง เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว หยวนคังฮ่องเต้น่าเวทนานัก…ทว่าหยวนคังฮ่องเต้ก็ไม่ยอมทน เขาเขวี้ยงแก้วน ้าชาที่เหอซงเพิ่งให้คนยกไปถวาย และเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาว่า “หรงอี้! พอได้แล้ว”“ทำไมหรือ ท่านไม่อยากแสดงความยินดีกับข้าหรือ” หรงอี้แสดงสีหน้าทะเล้นมองหยวนคังฮ่องเต้ที่กำลังโมโห “ท่านมีสตรีสามพันนางในวังหลัง ยังริอ่านทำให้เทพธิดาต้องแปดเปื้อน”
“เจ้า…” ในเรื่องนี้หยวนคังฮ่องเต้มิอาจสู้ต้าซือมิ่งที่มีร่างพรหมจารีอันบริสุทธิ์จริงๆ สีหน้าเขาคร่งขรึม แต่แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะนั้นช่างยากที่จะคาดเดานักต้าซือมิ่งเลิกคิ้วเล็กน้อย เหมือนว่าเขาจะเข้าใจหยวนคังฮ่องเต้จากนั้นต้าซือมิ่งก็ลูบเด็กน้อยตัวอวบอ้วนเบาๆ เงียบๆหยวนคังฮ่องเต้ทนดูต่อไปไม่ได้ แต่เดิมเขาคิดจะเย้ยหยันร่างพรหมจารีไร้น ้ายาของต้าซือมิ่ง! แต่บัดนี้บุตรโตเช่นนี้แล้ว เขาอยากจะกระอักเลือดอีกครั้งจริงๆเจ้าตัวน้อยมองหยวนคังฮ่องเต้ตาปริบ “อ้ะเนะ?” ใครกันนี่หยวนคังฮ่องเต้ไม่มองเด็กน้อยด้วยซ ้า เขาลุกยืนขึ้นแล
